สงสีแดงออกมาจากที่ไกล ๆ“ศิษย์พี่ ทะ ท่านน่าเกลียดจริง ๆ ….. ข้าไม่คุยกับท่านแล้ว”“อืม ไม่คุยกับข้า แต่จะไปคุยกับพี่ใหญ่ฉินของเจ้าแทนน่ะเหรอ”“ทะ ท่าน…. ข้าไม่สนใจท่านแล้ว”หยวนเมิ่งลดความเร็วของกระบี่ลงและคอยอยู่รั้งท้าย ราวกับว่าเธออยากจะกลับไปหาฉินเฉา แต่ก็กลัวว่าจะถูกคนในสำนักนินทาจึงไม่กล้าไป เธอจึงคอยรักษาระยะห่างและบินไปอีกด้านด้วยความเขินอายแทน“นายท่านฉิน น้องหยวนเมิ่งดูขี้อายจังเลยนะคะ”เสี่ยวไป๋ไม่มีอาร์ติแฟค เธอจึงใช้พลังลมปราณของตัวเองในการบินมาอยู่เคียงข้างฉินเฉาเมื่อเห็นว่าหยวนเมิ่งกำลังเขินอายอยู่อีกด้าน เธอจึงกล่าวออกมา“อืม เธอเป็นผู้หญิงแบบที่หาได้ยากมาก”ฉินเฉากล่าวพร้อมรอยยิ้ม “แต่เสี่ยวไป๋ ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นเธอเขินเหมือนผู้หญิงคนอื่นบ้างเลยล่ะ?”“นายท่านฉิน เสี่ยวไป๋เป็นนักฆ่า”เสี่ยวไป๋บินตามมา ในขณะที่เอ่ยตอบ “นักฆ่าไม่สามารถมีความรู้สึกได้หรอกค่ะ”“เสี่ยวไป๋ เธอลืมไปแล้วเหรอ?”ฉินเฉาคลี่ยิ้ม “ฉันบอกเธอไปตั้งนานแล้วว่าเธอไม่ใช่นักฆ่าอีกต่อไป แต่เธอคือแม่บ้านของฉัน ถ้าหากเธอต้องการ ฉันก็จะปล่อยให้เธอไปมีชีวิตที่เป็นอิสระเหมือนกับผู้หญิงทั่วไป ไปโรงเรียน ไปทำงานหรือไปทำความรู้จักกับเพื่อน ๆ ……”“ไม่เอาค่ะ นายท่านฉิน”เสี่ยวไป๋ส่ายหน้า และกล่าวยืนยันหนักแน่น “มีเพียงนายท่านฉินคนเดียวที่จะเป็นทั้งชีวิตของฉัน”“……”ฉินเฉาไม่รู้ว่าจะกล่าวกับเสี่ยวไป๋ยังไงโลกทัศน์เล็ก ๆ ของเสี่
