“บัดซบ! ทำไมมันถึงได้ทำลายยากเย็นแบบนี้!”เสี่ยวไป๋รู้สึกหงุดหงิดมาก ทั้งใยแมงมุม ทั้งพลังของห้วงอวกาศก็ยังไม่สามารถทำลายมารพิฆาตได้“เปล่าประโยชน์น่า”จอมมารอู๋จี๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “มารพิฆาตของข้าแข็งแกร่งมาก หุ่นเชิดปีศาจตัวเล็ก ๆ อย่างเจ้าจะทำให้มันสะเทือนได้ยังไง!”เขากล่าว ก่อนที่จะยื่นมือข้างหนึ่งออกมาเตรียมพร้อมที่จะปลดปล่อยมารพิฆาตเพื่อจัดการกับสาวสวยทั้งสองคน“ดูค่ายกลกระบี่หยางเทวะของข้าเสียก่อน!”แต่ในขณะนั้นเอง วิญญาณแรกก่อตั้งของหยวนเมิ่งได้ปรากฏออกมา พร้อมทั้งปลดปล่อยปราณกระบี่เข้าใส่ศีรษะของจอมมารอู๋จี๋ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม“ค่ายกลกระบี่หยางเทวะของง๊อไบ๊งั้นเหรอ?”จอมมารอู๋จี๋หัวเราะออกมา และไม่ได้หลบซ่อนตัวแต่อย่างใดเมื่อปราณกระบี่เหล่านี้ปะทะเข้ากับมารพิฆาต มันก็ถูกสะท้อนกลับไปทันที“วิชาค่ายกลกระบี่ของเจ้าเป็นวิชาที่ดี แต่อย่างน้อยสาว ๆในง๊อไบ๊ก็ควรที่จะมาอยู่รวมกัน ลำพังแค่เจ้าเพียงคนเดียวทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”เมื่อพูดจบมารพิฆาตของเขาก็พลันสั่นไหวและก่อตัวขึ้นเป็นกรงเล็บปีศาจ พุ่งเข้าไปคว้าตัวหยวนเมิ่งและเสี่ยวไป๋ทันทีเมื่อค่ายกลกระบี่หยางเทวะนั้นใช้ไม่ได้ผล วิญญาณแรกก่อตั้งของหยวนเมิ่งจึงกลับเข้าร่าง ก่อนที่เธอจะมองกรงเล็บปีศาจขนาดยักษ์ด้วยความหวาดกลัว“พี่เสี่ยวไป๋… จะ จะทำยังไงกันดี…..”เธอไม่มีวิธีอื่นอีกแล้ว แม้แต่ค่ายกลกระบี่หยางเทวะของเธอก็ยังใช้ไม่ได้ผลในเวลานี้เ
