มีของเมืองนี้ มันก็จะเท่ากับอยู่ในการรับรู้ของข้า ดังนั้นไม่ว่ายังไง พวกเจ้าก็จะต้องตาย”“พี่เสี่ยวไป๋……”เมื่อหยวนเมิ่งเห็นจอมมารอู๋จี๋ก็พลันรู้สึกหวาดกลัวพื้นฐานการฝึกตนของเธอยังคงตื้นเขิน เธอจึงกลัวที่จะเผชิญหน้ากับเนื้อเซียนตนนี้“ไม่ต้องกลัว ยิ่งเธอกลัวเขามากเท่าไหร่ มารพิฆาตของเขาก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น”เสี่ยวไป๋กล่าวออกมา“หึ ๆ ผู้หญิงคนนี้ฉลาดจริง ๆ”จอมมารอู๋จี๋หัวเราะออกมา “แต่ข้าได้พูดเอาไว้แล้ว ว่าไม่ว่ายังไงพวกเจ้าก็จะต้องตาย ถ้าอย่างนั้นข้าจะทำให้พวกเจ้าได้ตายอย่างมีความสุขดีหรือไม่?”เขาหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย“โรคจิต อันธพาล! ไร้ยางอาย!”หยวนเมิ่งต่อว่าอีกฝ่าย และใช้เพลิงดอกบัวศักดิ์สิทธิ์โจมตีจอมมารอู๋จี๋ที่อยู่ด้านบนตูม!จอมมารอู๋จี๋ปลดปล่อยมารพิฆาตสีดำเข้าพัวพันเพลิงดอกบัวสีแดงฉานจากนั้นจอมมารอู๋จี๋ได้ยื่นมือที่ห่อหุ้มด้วยมารพิฆาต ไปคว้าเปลวเพลิงนั้นเอาไว้“ถึงดอกบัวดอกนี้จะงดงาม แต่ก็ยังงดงามไม่เท่าผู้หญิง ถ้าหากพวกเจ้าทั้งคู่เชื่อฟังข้าแต่โดยดี ข้าก็จะทำให้พวกเจ้าได้มีความสุข”“ฝันไปเถอะ!”เสี่ยวไป๋กล่าว และชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้าทันใดนั้นรูหนอนก็ปรากฏอยู่เหนือศีรษะจอมมารอู๋จี๋ทันทีจากนั้นใยแมงมุมสีขาวมากมายก็พุ่งออกมาจากรูหนอน ตรงเข้าใส่จอมมารอู๋จี๋ขวับ!ร่างของจอมมารอู๋จี๋หายไปทันที ก่อนที่จะเกิดระเบิดขึ้นในรัศมีสองถึงสามเมตรใยแมงมุมเหล่านั้นร่วงกรูลงมาราวกับสาย
