่างนั้นข้าคงจะทนไม่ไหว และฆ่าเธอให้ตายไปเสียตอนนี้”“ชิงซิ่ว เจ้าอย่าพูดให้มากความ”ถ้าหากจอมมารอู๋จี๋ลงมืออีกครั้ง เธออาจจะต้านทานเอาไว้ไม่ไหววิชามารพิฆาตเมื่อครู่ ยังทำให้เลือดลมของเธอปั่นป่วนมาจนถึงตอนนี้สมกับที่เป็นหัวหน้าปีศาจผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือมานานหลายปี พลังของเขานั้นแกร่งกล้ามาก เธอและคนเหล่านี้ไม่อาจต่อสู้กับเขาได้เลย“หากจะฆ่าแมลงวันอย่างพวกเจ้าให้ตายไปตอนนี้ มันก็คงจะน่าเบื่อเกินไปหน่อย”จอมมารอู๋จี๋กล่าวว่า “งั้นทำไมพวกเราถึงไม่มาเล่นเกมกันล่ะ?”“เกม?”ทุกคนเกิดความสับสนกันไปหมด“ใช่แล้ว เกมที่ว่าก็คือเกมซ่อนหายังไงล่ะ”จอมมารอู๋จี๋กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “พวกเราจะเล่นกันในเมืองหลงฉุ่ยแห่งนี้ พวกเจ้าคิดว่ายังไง?”“แล้วจอมมารคิดจะเล่นมันยังไง?”ถานไห่รู้ว่าจอมมารตนนี้มีนิสัยแปลก ๆ ดังนั้นเขาจึงเอ่ยถามออกมา“พวกเจ้าไปซ่อน ส่วนข้าจะเป็นคนหา”จอมมารอู๋จี๋ยิ้มออกมา “ถ้าหากข้าหาเจอหนึ่งคน ข้าก็จะฆ่าหนึ่งคน พวกเจ้าเห็นว่ายังไงกันบ้าง? วิธีนี้มันน่าสนใจใช่มั้ย”“จอมมารอู๋จี๋ เลิกคิดที่จะเล่นสนุกกับพวกเราได้แล้ว!”ไต้ซือชิฝ่าจากวัดเป่าไต้เขาซงซานนั้นเป็นคนที่ใจร้อนมาก ยิ่งเขาได้ยินเรื่องเกมที่ไร้สาระแบบนี้แล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะกระโจนออกมาโวยวาย “อาตมาจะจัดการกับเจ้าเดี๋ยวนี้!”สิ้นเสียง หลวงจีนก็คว้าคทาในมือ พุ่งเข้าโจมตีใส่จอมมารอู๋จี๋ที่อยู่บนรถบนไม้คทาของหลวงจีนห่อหุ้มไปด้วยพลังพุทธะอันแข็ง
