ไม่คุ้นตาเอาเสียเลย”ดวงตาของจอมมารอู๋จี๋จับจ้องไปที่ร่างของเสี่ยวไป๋ “ข้าอาจจะนอนหลับนานเกินไป ถึงได้ไม่รู้สึกประทับใจในตัวเจ้า”“นายไม่จำเป็นต้องรู้ชื่อของฉัน และมันก็ไม่สำคัญถึงขนาดที่จะต้องรู้ด้วย”เสี่ยวไป๋กล่าวอย่างเย็นชา“โอ้? เป็นเรื่องส่วนตัวอย่างนั้นสินะ”จอมมารอู๋จี๋เกิดความสนใจขึ้นมา “ข้าชอบผู้หญิงที่มีบุคลิกเช่นนี้…โดยเฉพาะตอนที่ฆ่าพวกเธอ”สิ้นเสียงของเขา เสี่ยวไป๋ที่ยังคงอยู่ไกล ๆ ก็คว้าตัวหยวนเมิ่งเอาไว้ทันที จากนั้นร่างของพวกเธอก็หายไปในอากาศพร้อมกันแต่ทันใดนั้นเอง ฝนลูกธนูที่ก่อตัวขึ้นมาจากมารพิฆาตก็พุ่งตกลงมาบนพื้น และปักลงไปยังจุดที่พวกเธอเคยยืนอยู่เมื่อสักครู่นี้“สามารถหลบมารพิฆาตของข้าได้เชียวเหรอ?”จอมมารอู๋จี๋กล่าวด้วยความตื่นตระหนกทันที “พลังของแมงมุมพิษเก้าเร้นลับ! คนของนิกายหลัวซาปรากฏตัวออกมาอีกครั้งงั้นเหรอ?”ตั้งแต่ที่หลัวเต๋อตายไป นิกายหลัวซาก็ตกต˹าลงไปด้วยเมื่อก่อนตอนที่หลัวเต๋อยังมีชีวิตอยู่ ถึงแม้ว่าเขาจะมีความสามารถแต่เขาก็ไม่กล้าที่จะไปก่อเรื่องเพราะว่าหลัวเต๋อคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดต่อมาเมื่อหลัวเต๋อตายไป นั่นจึงเป็นโอกาสที่จะทำให้เขาได้ก้าวหน้าขึ้นมาบ้างแต่เขาก็ถูกคนของเขาซูซานจู่โจมในคราวที่มีสงครามปีศาจเกิดขึ้นน่าอับอาย ช่างน่าอับอายเกินไปแล้วในตอนนี้ศิษย์ของเขาซูซานที่สังหารเขาในอดีตคงจะถูกเลื่อนตำแหน่งให้กลายเป็นผู้พิทักษ์ศาลากระบี่แห่งเขาซูซานไปแล
