้าทุกคนที่อยู่ที่นี่ ถ้าหากมีใครที่สามารถหลบหนีข้าได้แม้แต่คนเดียว ชัยชนะก็จะเป็นของพวกเจ้า ถ้าหากพวกเจ้าชนะพวกเจ้าจะลงโทษข้ายังไงก็เชิญ”จอมมารอู๋จี๋กล่าวด้วยความภาคภูมิใจ“ดี ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ตกลงที่จะเล่นเกมนี้”ถานไห่พยักหน้าและกล่าวออกมา “นั่นเป็นเรื่องที่ยุติธรรมแล้ว”“พูดถึงเรื่องความยุติธรรม……”จู่ ๆ จอมมารอู๋จี๋ก็ลุกขึ้นยืนและชูมือขึ้นมามารพิฆาตสีดำทมิฬจำนวนนับไม่ถ้วนถูกปลดปล่อยให้ลอยวนเวียนอยู่รอบเมืองแห่งนี้“นี่มัน…หมายความว่าอะไร…..”ผู้คนจากสำนักต่างๆ ต่างก็พากันตกอกตกใจ“พวกเจ้าบอกว่ามันจะต้องยุติธรรมไม่ใช่เหรอ”จอมมารอู๋จี๋กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ในเมื่อพวกเจ้ามีค่ายกลกักขังปีศาจ ข้าจึงต้องใช้วิธีการของข้าในการปิดกั้นเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้บ้างมารพิฆาตที่อยู่ข้างนอกนั่น ข้าได้ใช้เวลาฝึกฝนพวกมันมาหลายร้อยปีถ้าหากผู้ฝึกตนสักคนเผชิญหน้ากับมัน คนคนนั้นก็จะถูกจิตมารเข้าครอบงำ และในที่สุดก็จะต้องตกต˹า ทำลายหนทางข้างหน้าของตัวเองและกลายเป็นปีศาจไปอย่างสมบูรณ์!”เสี่ยวไป๋มองมารพิฆาตที่อยู่รอบ ๆ และอดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกเช่นนี้หลัวหรูเมิ่งไม่ใช่ผู้หญิงที่จะพูดคุยได้ด้วยง่าย ๆเธอไม่คิดที่จะเหลียวแลการถือกำเนิดของจอมมารอู๋จี๋แต่อย่างใดเธอพูดเอาไว้ว่า ตราบใดที่จอมมารอู๋จี๋ไม่ได้หมายหัวนิกายหลัวซาของเธอ เธอก็ขี้เกียจเกินกว่าจะเข้าไปยุ่มย่ามกับเรื่องนี้!
