เวณสถานที่รกร้างแห่งนี้“พี่ใหญ่ฉิน… ให้ข้ามาที่นี่ทำไม…..”หยวนเมิ่งมองตรงไปยังร่างที่ยืนอย่างมั่นคงอยู่ไกล ๆ และเอ่ยถาม“หึ ๆ ….. หยวนเมิ่ง…มานี่สิ…..”ฉินเฉากวักมือเรียกหยวนเมิ่ง“ข้ามาแล้ว…..”หยวนเมิ่งเชื่อฟังคำพูดของฉินเฉามาโดยตลอด“หยวนเมิ่ง….เธออยากเป็นผู้หญิงของคนที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้าหรือเปล่า?”จู่ ๆ ฉินเฉาก็เอ่ยถามออกมา“พี่ใหญ่ฉิน…ทำไมถึงถามข้าแบบนั้น”ใบหน้าเล็ก ๆ ของหยวนเมิ่งพลันแดงก˹าพี่ใหญ่ฉิน ทำไมจู่ ๆ ถึงได้ใจกล้าแบบนี้…..“เพราะฉันอยากรู้….ว่าเธอต้องการที่จะเป็นผู้หญิงของคนที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้าหรือเปล่า?”ฉินเฉาเอ่ยถามซ˺าอีกครั้ง“ขะ ข้า…..”หัวใจของหยวนเมิ่งเต้นรัว แม้แต่จังหวะการหายใจของเธอก็เร็วขึ้นตามไปด้วยเรื่องนี้…มัน มันยากที่จะตอบออกไป…..“หยวนเมิ่ง เจ้าต้องการหรือเปล่า…..”ฉินเฉาโน้มตัวไปข้างหน้าและเอ่ยถามอีกครั้ง“พี่ใหญ่ฉิน ข้า……”หยวนเมิ่งเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เธอเฝ้านึกถึงอยู่ทุกคืนวันในขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยตอบออกไป บนท้องฟ้าก็พลันส่งเสียงดังกึกก้อง“เฮ้!”เสียงตวาดนั้นเต็มไปด้วยพลังปีศาจ ราวกับเสียงปีศาจดังกล่าวช่วยทำให้สมองของเธอมีสติขึ้น หยวนเมิ่งรู้สึกปวดหัวชั่วครู่ก่อนที่จะได้สติทันทีด้านหน้าของเธอไม่มีใครอยู่เลยสักคนเดียว แต่เธอกำลังกอดต้นไม้ใหญ่ที่สูงตระหง่าน และกำลังคุยกับต้นไม้ต้นนั้นอีกด้วย“นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”หยวนเมิ่งกะพริบตาด้วยความประหลาดใจ“
