าก็จะมั่นใจในตัวเจ้า และเมื่อเจ้ามีพลัง เจ้าก็จะสามารถไปไหนมาไหนได้ทั่วทุกที่”“แล้ว…ข้าจะกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้าได้ยังไง?”นักพรตตัวน้อยอยากรู้“ตราบใดที่เจ้ายอมรับพลังของข้า เจ้าก็จะสามารถเป็นมันได้แล้ว…..”เสียงนั้นจางหายไปทันทีดวงตาทั้งสองข้างของนักพรตตัวน้อยเกิดเมฆหมอกขึ้นจาง ๆ“ยอมรับ….พลังของเจ้า…..”ทันใดนั้นร่างกายของเขาก็พลันสั่นเทิ้ม ปราณปีศาจที่ถูกข่มไว้ก็คล้ายกับมีช่องทางระบาย ปราณทั้งหมดหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของนักพรตตัวน้อยทันที“แย่แล้ว!”นักพรตชราอุทานออกมาด้วยความตกใจและรีบหันหลังกลับทันทีเขาบิดมือวาดผนึก หมายจะประทับลงบนร่างกายลูกศิษย์ของตัวเองแต่ปราณปีศาจของนักพรตตัวน้อยนั้นรวดเร็วกว่าปราณปีศาจสีดำทมิฬส่งเสียงหวีดหวิวและพุ่งโจมตีใส่หน้าอกของนักพรตชรา เขากระเด็นออกไปไกลกว่าหนึ่งร้อยเมตร จนในที่สุด ตูม!เขากระแทกเข้ากับยอดเขาที่อยู่ไกลลิบ“หึ ๆ ๆ …..”นักพรตตัวน้อยหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “จอมมารอู๋จี๋ผู้นี้กลับมาแล้ว โลกใบนี้ ข้ากลับมาหาเจ้าอีกครั้งหนึ่งแล้ว!”เมื่อเขาลืมตาขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างได้เปล่งแสงสีแดงออกมา“เขาไม่ใช่ผู้ปกป้องสุสานอีกต่อไปแล้ว! ฆ่าเขาซะ!”“จะปล่อยให้จอมมารไร้สรรพสิ่งหนีออกไปไม่ได้เด็ดขาด!”แสงสีทองนับสิบพุ่งลงมาจากทุกทิศทาง“พวกเจ้าคิดว่าข้ายังเป็นวิญญาณที่ยอมถูกสังหารอยู่หรือไง?”จอมมารอู๋จี๋หัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย เมื่อเขาสะบัดมือ ก้อนเมฆ
