รีบผละมือออกจากแขนหานชิงอวี่
“ไม่ ไม่ได้ หมอหานรีบหนีไปเถอะ”
“คุณช่วยพวกเราเยอะเเล้ว พี่ชายของฉันบอกว่าเรื่องนี้มันซับซ้อนมาก ไม่สามารถดึงคุณลงมาให้ลำบากได้อีกแล้ว!”
กลับกัน หานชิงอวี่ไม่มีทีท่าจะกลัวกลุ่มชายฉกรรจ์ตรงหน้าเลย
เขาถามเจียงหลานหยวนเบา ๆ
“พวกนี้คือใคร ทำไมถึงตามรังควานพี่ชายเธอ?”
เจียงหลานหยวนลังเลอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยตอบ
“พวกนี้เป็นคนจากบริษัทเก่าของพี่ชายฉัน พี่ชายบอกว่าพวกเขาก่อเรื่องไม่ดี แล้วจะให้พี่ชายรับผิดแทน…”
“เเต่ว่าพี่ชายไม่ยอม สุดท้ายเขาก็กลายเป็นผู้รู้เห็นเหตุการณ์นี้”
“พวกเขาเลยสร้างอุบัติเหตุมาเพื่อปิดปาก”
“โชคดีที่พี่ชายฉันดวงเเข็ง เขาจึงรอดตายมาได้”
เจียงหลานหยวนยังคงผวาอยู่เมื่อต้องพูดถึงเรื่องนี้
เห็นได้ว่าเธอกลัวกลุ่มชายฉกรรจ์หน้าตาโหดเหี้ยมนี้มาก
เจียงหวู่ขบฟันแน่น พูดกับหานชิงอวี่ที่อยู่ข้างหลังโดยไม่หันกลับมา
“หมอหาน ตลอดชีวิตผมไม่เคยร้องขออะไรจากใครเลย”
“ตอนนี้ผมขอร้องให้คุณพาเสี่ยวหยวนออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด พาเธอไปให้ไกล แล้วก็โทรแจ้งตำรวจ!”
“ถ้าโชคดีผมรอด ผมจะยอมเป็นควายเป็นม้ารับใช้คุณตลอดชีวิตที่เหลือ”
“แต่ถ้าผมไม่รอด…”
เขาพูดราวกับกำลังสั่งเสีย โดยระบายความห่วงใยที่เขาเก็บซ่อนเอาไว้มาทั้งหมด
กลุ่มชายฉกรรจ์ตรงหน้าหรี่ตามองเจียงหวู่ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน
“ฮ่า ๆ ๆ เจียงหวู่ แกวางใจได้ ถ้าหากแกไม่รอด”
“ฉันจะดูแลน้องสาวแสนสวยคนนี้ของแกไป
