นนี้ลงไปก่อน…..”เกาเจียเฉิงส่ายหน้าและกล่าวออกมา“น้องรอง ที่นายพูดออกมาได้ง่าย ๆ ก็เพราะว่านายไม่ได้เป็นคนขาด้วน!”จินหมิงเฟินรู้สึกไม่พอใจมากที่น้องรองของตัวเองสักเอาแต่พูดโดยที่ไม่ได้เจอกับตัวเอง“พี่ใหญ่ จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง พี่ใหญ่ขาด้วน มันก็เหมือนว่าผมขาด้วนไปกับพี่ใหญ่เหมือนกัน!”ในดวงตาของเกาเจียเฉิงมีประกายแสงพาดผ่าน “พี่ใหญ่มั่นใจได้เลย ความแค้นในครั้งนี้ ผมจะต้องช่วยพี่ใหญ่เอาคืนอย่างแน่นอน! ทั้งหลัวชิงหลินและบอดี้การ์ดของเธอจะไม่มีทางออกไปจากฮ่องกงได้โดยที่ยังมีชีวิตอยู่”“ดีมาก แล้วน้องรองคิดที่จะแก้แค้นพวกมันยังไง?”ไม่รู้ว่าจินหมิงเฟินคิดภาพว่าเขาได้ฆ่าหลัวชิงหลินและฉินเฉาไปแล้วกี่รอบ“เอ่อ เรื่องนี้ต้องใช้เวลาปรึกษาหารือกันก่อน”เกาเจียเฉิงยังหาวิธีอื่นไม่ได้ในระยะเวลาอันสั้นแบบนี้“คุณจิน คุณเกาครับ”ในขณะนั้นเอง เสี่ยวหมิงที่ยืนอยู่ข้างหลังจินหมิงเฟินก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากออกมา “ผมคิดอะไรได้อย่างหนึ่งครับ”“คิดอะไรได้ พูดมาสิ”จินหมิงเฟินโบกมือ“ตอนที่อยู่ในคุก ผมได้รู้จักกับนักฆ่าคนหนึ่ง ถึงเขาจะถูกประหารชีวิตไปแล้ว แต่เขาก็ยังมีน้องชายอยู่ด้วย ถ้าเขาทำแบบนั้นได้… ผมคิดว่าพวกเราก็น่าจะทำได้เหมือนกัน…..”เสี่ยวหมิงทำท่าปาดคอตัวเองเพื่อบอกใบ้“ดูเหมือนว่าจะเหลือแต่วิธีนั้นแล้วจริง ๆ”จินหมิงเฟินพยักหน้า “ถ้าหากทำอะไรพวกมันในที่แจ้งไม่ได้ ก็มีแต่จะต้องจัดการในที่ลับเท่านั้น ไม่ว่าจะต้
