หลัวชิงหลินไม่รู้ว่าบุคคลลึกลับคนนั้นเป็นใคร ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังต้องเข้าไปในซอยที่อยู่ห่างไกลอีกด้วยไม่ว่าจะคิดยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องดีถึงแม้ว่าเธอจะมีบอดี้การ์ด 3 – 4 คน เธอก็ยังไม่กล้าไปอยู่ดีแต่ตอนนี้เมื่อมีฉินเฉาอยู่ข้างกาย เธอจึงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเพราะภายในใจของเธอมองว่าฉินเฉามีพลังที่ยิ่งใหญ่มากในตอนนั้นกองกำลังทหารที่เก่งกาจของพ่อ ถูกฉินเฉาโค่นล้มจนไม่เหลือแม้แต่คนเดียวแล้วจะนับประสาอะไรกับมาเฟียเพียงไม่กี่คนทั้งสองคนเดินออกจากโรงแรมจนมาถึงซอยเล็ก ๆ ที่มืดมิดแห่งหนึ่งซอยเล็ก ๆ แห่งนี้ทั้งอับชื้นและอยู่ห่างไกล บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยขยะที่คนมากองพะเนินกันเอาไว้ ทำให้ส่งกลิ่นเหม็นโชยไปทั่วทันทีที่ย่างก้าวเข้ามา หลัวชิงหลินก็แทบจะทนไม่ได้“สวรรค์ ที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย… ถึงจะอยากพบกันอย่างลับ ๆ แต่ก็ไม่ต้องมาในที่แบบนี้ก็ได้…..”“เพราะว่ามีแต่ที่นี่ ที่ไม่มีสายของจินหมิงเฟินยังไงล่ะ”สิ้นเสียงของหลัวชิงหลิน ชายผู้สวมหมวกแก๊ปและผูกผ้าพันคอสีแดงเอาไว้ที่แขนก็กระโดดลงมาจากหลังคาที่อยู่ใกล้ ๆ และลงมาอยู่ตรงหน้าของหลัวชิงหลินหลัวชิงหลินสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ แต่สีหน้าของฉินเฉานั้นไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อยฉินเฉารู้อยู่นานแล้วว่าคนคนนี้อยู่ที่นี่ แต่เขาไม่รู้สึกถึงจิตสังหารของอีกฝ่ายจึงไม่ได้ลงมือ“คุณคือ…..”เนื่องจากหลัวชิงหลินมีฉินเฉาคอยหนุนหลัง ถึงแม้ว่าเธอจะตกใจแต่เธอก็ไม่ได้รู้สึก
