เมื่อเห็นว่าลูกน้องของเขาถูกสังหารไปจนหมด เกาเจียเฉิงก็เริ่มหวาดกลัวเป็นครั้งแรกในชีวิตโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อปลายกระบอกปืนของอีกฝ่ายกำลังเล็งมาที่ตัวเขาในเวลานี้“กะ แกกล้าฆ่าคนไปมากมายขนาดนี้… ที่นี่มีกฎหมายคุ้มครองอยู่นะ…..”“แน่นอน ฉันรู้แล้วว่าที่นี่มีกฎหมายคุ้มครอง ถ้าแกสามารถฟ้องร้องฉันได้ แกก็ไปพาคนมาจับฉันเลยสิ”ฉินเฉายิ้มแสยะเขาเป็นคนของสาขาที่เจ็ด ฆ่าคนเพียงแค่ไม่กี่คนจะเป็นอะไรไปโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนที่เขาฆ่าไปนั้นเป็นขยะสังคมหากคุณจะบอกว่าที่นี่คือฮ่องกง สิทธิพิเศษของสาขาที่เจ็ดไม่สามารถใช้กับที่นี่ได้ล่ะก็ นั่นเป็นเรื่องที่ผิดมหันต์เพราะฮ่องกงเป็นเขตปกครองพิเศษ มันไม่ใช่ประเทศ!สถานที่แห่งนี้จะเป็นของจีนแผ่นดินใหญ่ตลอดไป“บ้า แกมันบ้าไปแล้ว…..”เกาเจียเฉิงเริ่มตัวสั่นเทิ้มถึงแม้ว่ากฎหมายจะใช้ลงโทษเขาได้ แต่มันก็สายเกินไปแล้วเพราะตอนนี้อีกฝ่ายกำลังถือปืนจ่อเขาอยู่“บอส คุณอยากฆ่าเขาหรือเปล่า ผมว่าเขาดูรกหูรกตาเกินไป”ก่อนหน้านี้ฉินเฉาต้องรู้สึกชาวาบเมื่อเห็นสายตาของเกย์เฒ่า และสุดท้ายเมื่อเขารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นเกย์จริง ๆ เขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย“พอได้แล้ว”หลัวชิงหลินกวาดตามองกองเลือดที่อยู่รอบ ๆ ตัวเธอด้วยความขยะแขยง “แค่เตือนก็พอแล้ว ยังไงซะเขาก็เป็นนายใหญ่ของซินอี้อันถ้าหากฆ่าเขา ฉันกลัวว่าองค์กรในฮ่องกงจะเกิดความวุ่นวายขึ้น”หลัวชิงหลินกล่าวได้อย่างน่าประทับใจ
