บเขาเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน ถ้าหากเขายอมเป็นคนขาด้วนที่ยอมเชื่อฟังแต่โดยดี ฉันก็จะเห็นแก่มิตรภาพในอดีต และจะช่วยดูแลเขาไปตลอดชีวิต แต่ถ้าหากเขาขาด้วนแล้วยังดื้อแพ่งอยู่อีกล่ะก็ ฉันก็มีแต่จะต้องส่งเขากลับบ้านเกิดเท่านั้น….. หึ ๆ เสี่ยวหมิง นายรู้หรือเปล่าว่าบ้านเกิดของเขาอยู่ที่ไหน?”“ผมรู้ อยู่บนสวรรค์ครับ”“ไม่ ๆ ๆ อยู่ในนรกต่างหากล่ะ”เกาเจียเฉิงหัวเราะลั่น จากนั้นจึงหันหลังเดินจากไปเสี่ยวหมิงมองแผ่นหลังของชายที่เดินจากไปไกล แล้วยิ้มแสยะบนมุมปากเกาเจียเฉิง เกาเจียเฉิง แกคิดว่าแกจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกนานอย่างนั้นเหรอ?พี่ใหญ่ ผมจะแก้แค้นให้พี่เองเขานำหมวกแก๊ปมาสวมลงบนศีรษะ พร้อมกับหยิบแว่นกันแดดออกมาใส่ จากนั้นจึงเดินออกไปจากโรงพยาบาลหลังจากที่ออกมา เขาก็โบกแท็กซี่เพื่อมุ่งหน้าไปยังเกาลูนเมื่อลงจากรถ เขาเดินเข้าไปในบาร์แห่งหนึ่งของเกาลูนและตรงเข้าไปในห้องน˺า หลังจากนั้นเขาก็ปีนออกมาจากหน้าต่างของห้องน˺าอีกครั้ง ในคราวนี้เขาได้ถอดเครื่องแบบของตัวเองออกและสวมใส่แต่เพียงเสื้อผ้าธรรมดา ก่อนที่จะขึ้นรถโดยสารไปจนกระทั่งเมื่อเขาอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมที่หลัวชิงหลินพักอาศัย เขาจึงลงจากรถเสี่ยวหมิงเดินตรงเข้าไปที่ตู้โทรศัพท์และเริ่มกดหมายเลขเพื่อที่จะโทรออก เบอร์โทรศัพท์ที่ว่านี้เขาได้มันมาจากจินหมิงเฟินในขณะเดียวกันเสียงโทรศัพท์ของหลัวชิงหลินที่กำลังทานมื้อค˹าอยู่กับฉินเฉาก็ดังขึ้นเธอหยิบมันออกมาดู
