คนนั้นลูกเตะอันประณีตนี้ทำให้ลูกน้องทั้งสองคนหมดสติไปในทันที“ที่แท้นี่ก็คือที่พึ่งของคุณหนูหลงงั้นเหรอ?”จินหมิงเฟินเหลือบมองฉินเฉา “แต่น่าเสียดายที่คุณมีบอดี้การ์ดอยู่แค่คนเดียว แต่ผมมีลูกน้องอยู่เป็นสิบ ๆ คน แทงมันให้ตายซะ!”สิ้นเสียงของคุณจิน ลูกน้องเหล่านี้ก็พุ่งเข้าไปเหวี่ยงมีดในมือใส่ฉินเฉาด้วยความโหดเหี้ยมฉินเฉานั้นราวกับเทพเจ้าผู้คุ้มครองประตู เขายืนอยู่นิ่ง ๆ และขยับเพียงแต่กำปั้นกับฝ่าเท้าเท่านั้น ในเวลาเดียวกันเขาก็ทุ่มร่างของคนที่อยู่ตรงหน้าลงไปกับพื้นฉินเฉาใช้ท่าฝ่ามือแปดทิศของเจียงตง ซึ่งเป็นท่าศิลปะการป้องกันตัวที่รุนแรงมาก ถึงแม้ว่ามันจะสิ้นเปลืองพลังงานไปบ้าง แต่มันก็มากเกินพอที่จะใช้จัดการกับอันธพาลเหล่านี้ลูกน้องที่ถือมีดเหล่านี้ไม่สามารถเข้าใกล้ฉินเฉาได้เลย แต่ละคนต่างล้มลงไปนอนครวญครางด้วยความเจ็บ ถ้าหากซี่โครงไม่หัก ก็เป็นมือและเท้าของพวกเขาที่หักไปแทนจินหมิงเฟินและเกาเจียเฉิงต่างหันมามองหน้ากันความสามารถของผู้ชายคนนี้ร้ายกาจมาก“ดูเหมือนว่าคุณหนูหลงจะหาบอดี้การ์ดได้ดีทีเดียว เขาคงจะเป็นคนที่มีวิชา”จินหมิงเฟินกล่าวว่า “ต้องต่อสู้กับอาจารย์ในสำนักศิลปะการป้องกันตัวงั้นเหรอ”เมื่อก่อนจินหมิงเฟินเคยเห็นคนที่อยู่ในสำนักศิลปะการป้องกันตัวบางแห่ง สามารถต่อสู้กับคนมากมายได้ และถึงจะต่อสู้กับคนหลายสิบคน นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาคนประเภทนี้ก็คืออาจารย์ ซึ่งมักจะเปิดสำนักเพื่อรับลู
