ินหมิงเฟินแต่จินหมิงเฟินไม่สนใจการให้เกียรติของเธอ เขาจับมือของหลังชิงหลินเอาไว้ไม่ยอมปล่อย“โอ้ คุณหนูหลัว ผมได้ยินเรื่องของคุณมาก็มาก คุณบอกว่าวันนี้คุณจะมาเที่ยวเล่นที่ฮ่องกง แต่กลับไม่มาทักทายผม ผมเป็นเจ้าถิ่น ให้ผมให้ความบันเทิงเองดีกว่า”“ขอบคุณสำหรับความหวังดีค่ะ คุณจิน”ฉินเฉากำลังจะทำให้ชายอ้วนคนนี้ปล่อยมือ แต่หลัวชิงหลินนั้นฉลาดมาก เธอดึงมือออกมาอย่างนุ่มนวลดูเหมือนว่าหลัวชิงหลินจะเจอกับสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง“ฮี่ ๆ คุณหนูหลัว เชิญนั่งก่อนครับ”จินหมิงเฟินกล่าวเชิญหลัวชิงหลินให้นั่งลงอย่างกระตือรือร้นโต๊ะตัวนี้มีเก้าอี้อยู่สามตัว เห็นได้ชัดว่ามันไม่มีที่ว่างสำหรับฉินเฉาฉินเฉาไม่ได้พูดอะไรออกมา เขายืนอยู่ข้างหลังหลัวชิงหลินราวกับเป็นบอดี้การ์ดตัวจริงจินหมิงเฟินไม่ได้ให้ความสนใจกับฉินเฉา เขาเพียงแค่มองมาอย่างไม่ใส่ใจเท่านั้นแต่เกาเจียเฉิงนั้นดูเอาใจใส่เป็นอย่างมาก เขามักจะส่งสายตาไปยังฉินเฉา จนฉินเฉารู้สึกชาวาบไปทั่วทั้งร่างกายตาแก่คนนี้ชอบมองมาที่เขาอยู่บ่อย ๆ หรือว่าจะเป็นเกย์?สิ่งที่เขาคาดเดานั้นถูกต้องแล้ว แต่ยังไม่มีใครบอกเขาในเวลานี้“คุณหนูหลงลองชิมมันดูสิครับ นี่คือเสี่ยวหลงเปาทอดที่อร่อยที่สุดในเกาลูน”จินหมิงเฟินยิ้มออกมา และดันจานซาลาเปาสีเหลืองทองที่ร้อนระอุไปทางหลัวชิงหลิน“คุณจินคะ ไม่ทราบว่าที่คุณเชิญฉันมาที่นี่ เพราะคุณต้องการที่จะพูดคุยเรื่องอะไ
