รกับฉันหรือเปล่า?”หลัวชิงหลินเอ่ยเข้าประเด็นในทันที เธอไม่ต้องการที่จะเสียเวลาอยู่กับไอ้อ้วนจินคนนี้ยิ่งไปกว่านั้น คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาก็คือเกาเจียเฉิง ซึ่งเป็นนายใหญ่ของซินอี้อันเมื่อสองคนนี้อยู่ด้วยกัน มันจะต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน เธอจึงควรที่จะระวังตัวเอาไว้อย่างไรก็ตาม เธอมีฉินเฉาอยู่ข้างกาย มันคงจะไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น“เกรงว่าคุณคงจะไม่ได้ให้ฉันมาทานเสี่ยวหลงเปาทอดเฉย ๆหรอกใช่มั้ยคะ”“ฮี่ ๆ คุณหนูหลง ทำไมถึงต้องกังวลขนาดนั้นด้วยครับ”จินหมิงเฟินกล่าว และยิ้มออกมาบาง ๆ “คนอย่างผมไม่ชอบพูดคุยเรื่องธุรกิจเท่าไหร่ โดยเฉพาะกับสาวสวยอย่างคุณ ผมชอบคุยเรื่องการใช้ชีวิต หรือไม่ก็เรื่องโรแมนติกมากกว่า คุณหนูหลัวลองชิมเสี่ยวหลงเปาทอดจานนี้ดูสิครับ ทำไมพวกเราถึงไม่ทานอาหารไปในขณะที่พูดคุยกันไปด้วยล่ะ?”คุยเรื่องโรแมนติกกับย่ามันเถอะฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะเหยียดหยามเห็นได้ชัดว่าไอ้อ้วนจินคนนี้มีจุดประสงค์อื่นที่ซ่อนเร้นเอาไว้“ต้องขอโทษด้วยค่ะ ฉันเป็นคนที่มีชื่อเสียงในวงการธุรกิจและการค้า อีกทั้งฉันยังไม่เคยพูดคุยเรื่องการใช้ชีวิตหรือเรื่องโรแมนติกกับคู่แข่งมาก่อน เกรงว่าฉันจะทำให้คุณจินต้องผิดหวังเสียแล้ว”“โอ้? คุณคิดว่าพวกเราเป็นคู่แข่งกันเหรอครับ?”จินหมิงเฟินกัดเสี่ยวหลงเปาทอดไปคำหนึ่ง ก่อนที่จะกล่าวออกมาว่า “แต่ผมกลับไม่คิดแบบนั้น”
