ากเสียคะแนนจิตพิสัยของชั้นเรียนไปต่างหาก!”เธอบิดหูของฉินเฉา แล้วกล่าวว่า “พอนายไม่ส่งการบ้าน คะแนนจิตพิสัยของชั้นเรียนก็จะถูกหักออกไปน่ะสิ! ฉันอยู่ในคณะกรรมการฝ่ายวิชาการ คนที่อยู่ในฝ่ายวิชาการก็จะต้องเรียกฉันไปคุยด้วย”“ดังนั้นเธอก็เลยคอยตามฉันทุกวัน”“ก็นายไม่ยอมส่งการบ้านสักทีนี่!”“อะแฮ่ม มันก็เลยหมายความว่าเธอไม่ใช่คนชั่วร้ายอย่างนั้นเหรอ?แค่ฉันไม่ได้ส่งการบ้าน เธอก็เลยหยิบอิฐในมหาวิทยาลัยและคอยมองหาฉันเนี่ยนะ”“ฉะ ฉันก็จะแค่ขู่ให้นายกลัวเท่านั้น….. ตอนนั้นฉันถูกหัวหน้าฝ่ายวิชาการต่อว่า… เขาบอกว่าทำไมชั้นเรียนของฉัน ถึงมีคนลืมส่งอยู่แค่คนเดียว ถึงเขาจะถูกเรียกว่าหนังสือปกขาว แต่เขาก็ยังจัดการกับมันได้”“นี่…ทำไมตอนนั้นเธอไม่บอกฉันว่ามันส่งกระดาษเปล่าได้ล่ะ…..”ฉินเฉาแทบจะเป็นใบ้ “ถ้าเธอบอก ฉันจะได้ส่งให้เธอเร็วกว่านี้…..”“ให้มันแล้วไปเถอะ เขาบอกฉันว่าแบบนั้น นายคิดจะสั่งสอนหนังสือปกขาวหรือไง ฝันไปเถอะ”“โอเค ๆ เลิกพูดถึงเรื่องนี้เถอะ พวกเราควรจะไปเกาลูนกันได้แล้ว…..”“อืม ขึ้นแท็กซี่กันเถอะ หวังว่าจะทันเวลานะ”ทั้งคู่จึงรอรถแท็กซี่กันอยู่ข้างทาง“เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจจริง ๆ บอดี้การ์ดกับเจ้านายกำลังรอรถแท็กซี่กันอยู่เนี่ยนะ…. โอ้ รถแท็กซี่ถูกตัดหน้าไปแล้ว”การเรียกแท็กซี่นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย มีผู้คนกลุ่มหนึ่งที่กำลังรอโบกรถอยู่เช่นกันฉินเฉาเพิ่งจะเห็นรถแท็กซี่ที่ไร้ผู้โดยสาร และทันใดนั้
