ูเหมือนว่าถ้าหากฉันไม่ให้บทเรียนกับไอ้เด็กคนนี้ แกก็คงจะไม่รู้ว่าใครที่เป็นผู้มีอำนาจของที่นี่!”หลงซานที่ถูกคำพูดของฉินเฉายั่วโมโหได้ข่มอารมณ์อย่างรวดเร็วเขาตัดสินใจที่จะทำให้ฉินเฉาได้เรียนรู้มันอย่างเงียบ ๆ ดังนั้นจึงปลดปล่อยแสงสีทองไปยังแขนของฉินเฉาแสงสีทองนี้ก็คือพลังลมปราณของหลงซาน ซึ่งเหมือนกับลูกระเบิด ทุกสิ่งทุกอย่างที่สัมผัสถูกมันจะต้องระเบิดทันทีคราวนี้เขาตั้งใจที่จะระเบิดแขนของเด็กคนนั้น และดูซิว่ารถไฟจะยังวิ่งรอบปากของมันอยู่อีกหรือเปล่า!แต่ใครจะรู้ว่าฉินเฉาที่โอบหลี่นาเอาไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง จะเหวี่ยงแขนอีกข้างไปปัดลำแสงสีทองนั้นให้กระเด็นออกไปเมื่อลำแสงสีทองปะทะเข้ากับกำแพง กำแพงขนาดใหญ่นี้ก็เกิดระเบิดขึ้น“โอ้ นี่มันอะไรกัน ช่างน่ากลัวจริง ๆ”หลังจากที่ฉินเฉาปัดแสงสีทองให้ลอยออกไป เขาก็กล่าวสำทับหลงซานจ้องมองฉินเฉาด้วยดวงตาเบิกกว้างแสงสีทองที่เขาภาคภูมิใจถูกปัดจนกระเด็นไปแบบนี้งั้นเหรอ?เด็กคนนี้มีเบื้องหลังแบบไหนกันแน่?มันเองก็เป็นผู้ฝึกตนใช่หรือเปล่า?แต่ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกถึงความผันผวนของพลังลมปราณจากตัวมันเลย?ที่จริงแล้วพื้นฐานการฝึกตนในขั้นความสามารถเทวะนั้นยังอ่อนแออยู่มากเกินไป จะต้องเป็นปรมาจารย์ขั้นกายทองคำขึ้นไปเท่านั้น จึงจะสามารถรู้สึกได้ถึงพลังจากลมปราณแห่งความวุ่นวายของฉินเฉายิ่งไปกว่านั้น ถ้าหากฉินเฉาไม่ได้ใช้พละกำลังอย่างเต็มที่ ก็จะไม่มีใครรู้ว่าพลังที่แท้
