จริงของเขาเป็นยังไง“เอาไปกินอีกสักที!”หลงซานปลดปล่อยลำแสงสีทองอีกครั้ง และคราวนี้มันโดนเข้ากับหน้าอกของฉินเฉาขวับ!แต่ฉินเฉายังคงปัดมันเหมือนกับปัดแมลงวัน แสงสีทองกระเด็นไปตามแรงปัดอีกครั้ง“เป็นไปไม่ได้! แกเป็นใครกันแน่!”“ฉันเป็นสามีของเธอ”ฉินเฉามองหลี่นาที่กำลังนอนหลับอยู่ในอ้อมแขน แล้วกล่าวว่า“แต่พวกแกได้ยั่วโมโหคนที่ไม่ควรจะยั่วโมโหเข้าเสียแล้ว…..”“ลุงหลง คุณทำอะไรมันไม่ได้เลยเหรอ!”เมื่อเห็นว่าสุดยอดปรมาจารย์ของตระกูลไม่สามารถเล่นงานอีกฝ่ายได้ถึงสองครั้ง ถังจงก็เริ่มวิตกกังวล“คุณชาย วางใจได้เลย เมื่อกี้นี้ผมก็แค่หยั่งเชิงมันดูเท่านั้น”หลงซานกล่าวในใจ ดูเหมือนว่าเขาจะต้องใช้ทักษะที่แท้จริงเสียแล้วเขาโบกมือทั้งสองข้าง จากนั้นกู่ฉินโบราณก็ลอยอยู่ตรงหน้าของเขาทันที“นี่คือพิณเจ็ดวันสะบั้นชีวิต มันคืออาร์ติแฟคที่หาสิ่งใดมาเทียบเทียมไม่ได้ ซึ่งสำนักของฉันเป็นคนสร้างมันขึ้นมา ถ้าหากคนธรรมดาได้ยินเสียงของพิณตัวนี้ โดยที่ไม่ได้รับการปรับพลังลมปราณจากสำนักของพวกเรา คนคนนั้นจะป่วยหนักไปถึงเจ็ดวัน และหลังจากนั้นก็จะต้องตายอย่างกะทันหัน! ไอ้หนู ถึงคราวตายของแกแล้ว”“พิณตัวนี้มีบางอย่างแปลก ๆ เจ้าหนูฉิน ส่งคนรักตัวน้อยของเจ้ามาให้ข้าก่อนเร็วเข้า!”เสียงเตือนของหลัวเต๋อดังขึ้นฉินเฉาไม่ลังเลที่จะเรียกระฆังหยินหยางออกมาในทันทีระฆังหยินหยางสัมผัสกับสายลมเพียงชั่วครู่ จากนั้นมันก็กลายเป็นระฆังสีดำและม
