าครอบคลุมร่างของหลี่นาที่ถูกฉินเฉาโอบเอาไว้ในอ้อมแขนทันทีเมื่อมีระฆังหยินหยางเป็นที่กำบัง มันก็สามารถป้องกันการโจมตีทุกประเภทเอาไว้ได้อาร์ติแฟค!ทันทีที่เห็นระฆังสีดำปรากฏออกมา หลงซานก็หน้าเปลี่ยนสีไปในที่สุด“ไอ้หนู แกเป็นผู้ฝึกตนจริง ๆ ด้วย แล้วเมื่อกี้นี้แกแกล้งทำตัวเป็นหมูเพื่อที่จะได้กินเสืองั้นเหรอ!”“ผิดแล้ว”ฉินเฉาโบกมือ “ก่อนอื่นเลยคือฉันไม่ใช่หมู และแกก็ไม่ใช่เสืออย่างมากที่สุดแกก็เป็นได้แค่หมาเฝ้าประตูเท่านั้น”“หาที่ตาย!”หลงซานโกรธมาก เขายังคงใช้มือทั้งสองข้างดีดกู่ฉินต่อไปเสียงที่เต็มไปด้วยพลังอันรุนแรงดังไปทั่วบ้านหลังนี้ ถังจงผู้รับผลกระทบเป็นคนแรกคุกเข่าลงและเอามือปิดหูของตัวเอง ท่าทางของเขานั้นดูเจ็บปวดเป็นอย่างมากเสียงดนตรีได้กลายเป็นแสงสีทอง ราวกับเม็ดฝนที่พุ่งเข้าหาฉินเฉา“วิชากระจอก ๆ”ฉินเฉายืนอยู่นิ่ง ๆ และปล่อยให้แสงสีทองดังกล่าวโจมตีใส่ร่างกายของเขาเขาเป็นเหมือนกับพระอรหันต์ ซึ่งยังคงยืนนิ่ง โดยที่แสงสีทองเหล่านั้นไม่สามารถทำอันตรายใด ๆ กับเขาได้เลยแต่พื้นที่อยู่รอบ ๆ นั้นถูกระเบิดจนกลายเป็นหลุม“ปะ เป็นไปได้ยังไง! วิชาเสียงสังหารของฉัน ทำไมมันถึงใช้ไม่ได้ผล!”“ไปคิดในนรกเถอะ”ฉินเฉากล่าวเยาะเย้ย พลางขว้างกระบี่ปทุมพิสุทธิ์ในมือไปแทงทะลุร่างกายของหลงซานอย่างง่ายดาย“อั่ก!”หลงซานกระอักเลือด เขาหวาดกลัวมาก เมื่อเขารู้ว่าร่างกายของตนนั้นคงจะไม่รอดอีกต่อไป หยินเทวะของเขาจ
