ึงลอยออกมาจากร่างกายอย่างรวดเร็ว“บอกชื่อของแกมาซะ ความแค้นอันใหญ่หลวงนี้ ต่อไปฉันจะต้องมาเอาคืนอย่างแน่นอน!”หยินเทวะของเขากล่าวอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน“แกไม่มีโอกาสนั้นหรอก”สามพันภูตผีหลัวซาลอยออกมาจากร่างกายของฉินเฉา และล้อมหยินเทวะนั้นเอาไว้“แต่ฉันจะบอกชื่อให้แกรู้ก็ได้ ฉันชื่อว่าฉินเฉา”“ฉินเฉา…..แกคือฉินเฉา!”ไม่รู้ว่าหยินเทวะร่างนี้กำลังหวาดกลัวภูตผีหลัวซาหรือว่าชื่อของฉินเฉาอยู่กันแน่ “เป็นแกนี่เอง… อ๊ากกก…..”ในที่สุดเขาก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมา หยินเทวะได้กลายเป็นอาหารให้กับภูตผีหลัวซาภายในเวลาเพียงชั่วครู่ศพของหลงซานก็ล้มลงกับพื้นตามไปด้วยเมื่อไร้เสียงดนตรีที่คอยโจมตี ถังจงก็สงบลงด้วยเช่นกัน เขาขดตัวอยู่ในมุมมุมหนึ่งและเหงื่อแตกพลั่กทั่วใบหน้า“หยะ อย่าฆ่าฉันเลย… ฉะ ฉันจะเอาเงินมาให้แก…..”เมื่อเห็นว่าฉินเฉาได้ฆ่าลุงของตัวเองไปแล้ว ถังจงก็หวาดกลัวจนเกือบจะฉี่ราดใส่กางเกง“หึ ๆ ฉันไม่จำเป็นที่จะต้องลงมือกับแกอีกต่อไปแล้ว”ฉินเฉานำระฆังหยินหยางกลับมาและกอดหลี่นาเอาไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง “แกถูกเสียงของพิณเจ็ดวันสะบั้นชีวิตโจมตีเข้าแล้ว อีกเจ็ดวันหลังจากนี้ แกก็จะต้องตาย และจำเอาไว้ด้วยว่าฉันไม่ได้เป็นคนฆ่าแกแต่เป็นลุงหลงของแก มันก็เป็นไปตามคำกล่าวที่ว่า กรรมเกิดจากเหตุ มีเหตุก็ย่อมมีผลตามมา หึ ๆ ๆ ……”เขาหัวเราะเยาะ และยกเท้าเดินออกจากประตูไปเหลือไว้แต่เพียงถังจงที่ใบหน้าไร้สีเลือดเขา เขาจ
