“หา?”เสี่ยวจิ่วตกใจ “พี่ใหญ่ วันนี้พี่ใหญ่เป็นอะไรไป เจ้านี่มีวรยุทธ์ใช่มั้ยพี่ใหญ่ถึงได้กลัวมันมากขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะใช้มีดฆ่ามันเอง…..”ผลัวะ!หวงมู่ง้างมือตบปากสหายที่เขาไว้วางใจ “หยุดพูดอะไรไร้สาระกับเขาได้แล้ว ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่แกจะไปแตะต้องได้งั้นเหรอ? อยากจะให้เขาตาย? ที่ฉันบอกให้แกหักขาของฉัน ก็เพื่อที่จะรักษาชีวิตของฉันเอาไว้! มารดามันเถอะ แกต้องการที่จะฆ่าพี่ใหญ่ของแกหรือไง!”เมื่อหวงมู่โพล่งประโยคนี้ออกมา ลูกน้องของเขาก็เข้าใจในทันทีลูกพี่ของพวกเขากำลังยั่วโมโหผู้ชายที่ยิ่งใหญ่อยู่เอาขาข้างหนึ่งมาแลกกับชีวิต ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว“ถ้าอย่างนั้นพี่ใหญ่กลั้นใจเอาไว้นะครับ…..”เสี่ยวจิ่วเองก็เป็นคนที่โหดเหี้ยมเช่นกัน เขาคว้าเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งที่อยู่ด้านข้างเข้ามา“ลูกพี่วางขาเอาไว้บนเก้าอี้ตัวนี้เลยครับ”“เข้าใจแล้ว…..”หวงมู่หลั่งน˺าตาอยู่ภายในใจ เป็นเพราะเขาช่วยคนผิด สุดท้ายจึงต้องเสียขาข้างหนึ่งไปแบบนี้…. มันช่างเจ็บปวดจริง ๆท่ามกลางสายตาของพวกเขา หวงมู่พาดขาข้างขวาเอาไว้บนเก้าอี้เสี่ยวจิ่วมองลูกพี่ของตน จากนั้นเขาก็รีบคว้าเก้าอี้อีกตัวขึ้นมาทุบน่องขาลูกพี่ของเขาทันทีกร๊อบ!เก้าอี้ตัวนี้ค่อนข้างที่จะแข็งแรง เสียงกระดูกที่แตกหักดังผสมปนเปไปกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของหวงมู่“อ๊ากกก!”ในตอนนี้หวงมู่รู้สึกเจ็บปวดจนไม่สามารถที่จะยืนได้เองอย่างมั่นคง “ชะ ช่วยฉันที….”เหล่า
