ยนเถี่ยหลง เขาจึงโมโหขึ้นมา จากนั้นจึงกระโดดเข้าไปตบปากของเฉียนเถี่ยหลง จนอีกฝ่ายถอยหลังไปสองก้าวและเลือดไหลออกมาจากมุมปาก“นะ นายตบฉันทำไม!”เฉียนเถี่ยหลงผู้ถูกตบหน้าพลันรู้สึกโง่งม“ตบแกงั้นเหรอ ฉันอยากจะฆ่าแกเลยด้วยซ˺า!”ดวงตาทั้งสองข้างของเหล่าหวงนั้นแดงก˹า เขาเกลียดเฉียนเถี่ยหลงจนอยากจะตายให้ได้“เอาล่ะ พวกแกสองคนหันมาได้แล้ว”ฉินเฉายังคงยืนอยู่ที่เดิม และมองรอยเท้าที่ปรากฏอยู่บนเสื้อผ้าของชิเฟิง ก่อนที่จะเอ่ยถามออกมา “บอกมาว่าใครเป็นคนเตะ”สีหน้าของหวงมู่นั้นดูน่าเกลียดอย่างฉับพลันเขามองลูกน้องของเขา และหวังให้ใครสักคนก้าวออกไปข้างหน้า“เลิกมองได้แล้ว แค่ใครสักคนยืนขึ้นก็พอ ฉันไม่ชอบให้ใครมาโกหกฉันเสียด้วย ไม่อย่างนั้นเรื่องมันคงจะไม่จบง่าย ๆ อีกต่อไป”ฉินเฉาฉีกยิ้มมุมปากเล็กน้อยแต่หวงมู่ไม่ชอบใบหน้ายิ้มแย้มนั้นเอาเสียเลย“ผมเป็นคนเตะเอง… ผมไม่รู้ว่าเขาจะเป็นพ่อตาของท่าน…..”พ่อตา?ชิเฟิงรู้สึกแปลกใจ เขากลายเป็นพ่อตาของพ่อหนุ่มคนนี้ไปได้ยังไง?อย่างไรก็ตาม ถ้าหากเป็นอย่างที่พูดจริง ๆ มันก็ดีมากทีเดียว“แกคงจะรู้ว่าควรจะต้องทำยังไง”ฉินเฉาพูดอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวหวงมู่กัดฟัน จากนั้นเขาก็กล่าวกับลูกน้องของเขาว่า “เสี่ยวจิ่ว มาหักขาของฉันที!”
