้จริง ๆ ว่าจะเป็นท่าน…..”ในสายตาของพวกชิอิง ฉินเฉานั้นดูแตกต่างออกไปจากเดิม เขาเดินเข้าไปและมองหัวหน้านักเลงที่เพิ่งจะลวนลามเฉิงอิงไปเมื่อวานนี้และเกือบจะตายอยู่ภายใต้ปากกระบอกปืนของเขา จากนั้นเขาก็เอ่ยถามขึ้นมา“เอาล่ะ หวงเย่ ดูเหมือนว่าแกจะลืมฉันไม่ได้สินะ ไม่ว่าฉันจะไปที่ไหน แกถึงจะต้องไล่ตามมา”“มะ ไม่ใช่แบบนั้น ผมผิดไปแล้วจริง ๆ …..”หวงมู่คิดอยากจะตายไปให้พ้น ๆที่จริงแล้วเขาต้องหลั่งเลือดไปมากขนาดไหน เมื่อวานนี้ตอนที่เขากลับไป เขาก็คิดได้ว่าในโลกใบนี้มีเสือหมอบมังกรซ่อน ซึ่งเป็นคนที่ใครก็ไม่สามารถไปยั่วโมโหได้อยู่ด้วยโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับตัวเขา ที่ถึงแม้ว่าจะดูยิ่งใหญ่ แต่ที่จริงแล้วเขาเป็นแค่เจ้าของไนต์คลับเล็ก ๆ ที่พอจะรู้จักกับคนอื่น ๆ อยู่บ้างเท่านั้นมีนักเลงหลายคนที่เป็นลูกน้องของเขา เขาก็เป็นแค่คนที่แข็งแกร่งอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้นเขาจะไปสู้คุณลุงคนนี้ได้ยังไงเขามีมีดอยู่ในมือ แต่อีกฝ่ายมีปืน…. ยิ่งไปกว่านั้นยังกล้ายิงเสียด้วยคนคนนี้โหดเหี้ยมอย่างแท้จริง เมื่อเปรียบเทียบระหว่างเขากับอีกฝ่ายแล้ว เขาจะนับว่าเป็นอะไร!“เหล่าหวง นายเป็นอะไรไปน่ะ?”เฉียนเถี่ยหลงนั้นโง่งม เหล่าหวงคนนี้กำลังทำอะไรอยู่ ครั้งแรกที่เขาเจออีกฝ่าย อีกฝ่ายไม่ได้ดูน่าเกรงขามหรอกเหรอ“บัดซบเอ๊ย แกคิดจะให้บิดาฆ่าเขางั้นเหรอ!”เมื่อหวงมู่นึกขึ้นได้ถึงเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้ดูน่าสมเพชแบบนี้ทั้งหมดก็เป็นเพราะเฉี
