ู้สึกว่ามันเป็นฝีมือของฉินเฉา เขาชี้ไปที่จมูกของฉินเฉาและกล่าวออกมา “ไอ้หนู ในกระเป๋าสตางค์ของฉันมีเงินอยู่มากกว่า 2,000 หยวน คนจน ๆ อย่างแกจะต้องคิดอยากเก็บเอาไว้อย่างแน่นอน! วันนี้แกควรจะเอาเงินมาให้ฉันซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะจับแกไปส่งที่โรงพัก!”“นี่ สมองของนายสับสนไปแล้วหรือไง ถึงได้พูดเรื่องไร้สาระแบบนี้ออกมา”ฉินเฉาเกียจคร้านเกินกว่าจะไปใส่ใจชายคนนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนเอากระเป๋าสตางค์ของอีกฝ่ายไปจริง ๆ แต่เขาก็เอาเงินจำนวนนั้นไปทำความดีให้อีกฝ่ายไปแล้วในเมื่อเป็นการทำความดี มันก็จะต้องเป็นสิ่งที่ดี และในเมื่อเป็นสิ่งที่ดี เขาจะทิ้งชื่อเอาไว้ได้ยังไงเขาได้เรียนรู้จากเหลยเฟิงเอาไว้ การทำความดีนั้นไม่ควรที่จะพูดถึงมันออกมา เพียงแค่เอามันกลับไปจดบันทึกลงในไดอารี่ของตัวเองก็เพียงพอแล้วสิ่งที่ฉินเฉาคิดนั้น ทั้งเฉียนเถี่ยหลงและชิอิงก็ไม่สามารถที่จะทำความเข้าใจได้เฉียนเถี่ยหลงยังคงเอะอะโวยวายเสียงดังลั่น ชิอิงจึงดึงแขนฉินเฉาด้วยความไม่พอใจเมื่อไม่มีหลักฐานก็ไม่มีอะไรที่จะต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก“คุณเฉียน ขอโทษด้วย ฉันกับสามีกำลังจะกลับแล้ว ถ้าหากคุณมีเรื่องอะไร เอาไว้มีเวลาว่างพวกเราค่อยมาพูดคุยกันอีกครั้ง แต่ถ้าหากคุณมั่นใจว่าสามีของฉันเป็นขโมย คุณก็เรียกตำรวจได้เลย”จากนั้นเธอก็พาฉินเฉาเดินขึ้นไปยังชั้นบน“อิงอิง เธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!”เฉียนเถี่ยหลงรู้สึกขื่นขมและคิดว่าชิอิงเป็นคนไร้ยาง
