ียงของมันดังก้องไปทั่วห้องครัว“เอ๊ะ เสี่ยวฉินเฉาอยู่ในนั้นด้วยเหรอ ลูกให้แขกไปทำอาหารได้ยังไง มาๆ ๆ พ่อจะเข้าไปช่วยลูกทำอาหารเอง ให้เสี่ยวฉินออกมาดูทีวีเถอะ!”เมื่อชิเฟิงได้ยินดังนั้นก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา จะให้คนอื่นมาช่วยทำอาหารได้ยังไง“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณลุง ผมชอบทำอาหารอยู่แล้ว อีกสักพักคุณลุงจะได้ชิมฝีมือของผมแน่ ๆ”“โอ้ ดูพ่อหนุ่มคนนี้สิ ทำอาหารเป็นเสียด้วย ดีจริง ๆ”ชิเฟิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา และคิดในใจว่าปล่อยให้พวกเขาอยู่ตามลำพังน่าจะดีกว่า คนแก่อย่างเขาไม่ควรที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวถ้าหากทั้งสองคนสามารถอยู่ด้วยกันได้จริง ๆ คนแก่อย่างเขาก็คงจะสบายใจผู้ชายคนนี้ก็เป็นคนดีเสียด้วย“อิงอิง ลูกทำสองจานเลยสิ ให้เสี่ยวฉินมาทานมื้อเย็นที่บ้านเราด้วย”เดิมทีมันก็เป็นมื้อกลางวัน แต่สุดท้ายมันกลับกลายเป็นอาหารเย็นไปแล้วฉินเฉาคิดในใจแต่ชิอิงกลับมีความคิดอื่นขึ้นมา นอกจากเขาจะกินข้าวแล้ว….แม้แต่ลูกสาวของพ่อก็ยังถูกเขากินไปด้วย“รู้แล้วพ่อ มั่นใจได้เลย หนูจะทำให้ดี…..”ทำอาหาร…และทำอย่างอื่น….. แต่เธอบอกพ่อของเธอไม่ได้เมื่อชายชรากล่าวเสร็จเขาก็ไม่รบกวนลูกสาวอีก เขาไม่อยากเป็นหลอดไฟดวงเก่า ดังนั้นเขาจึงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นและเปิดโทรทัศน์ดูงิ้วที่เพิ่งจะออกอากาศเรื่อง ซานหลางตามหามารดา ซึ่งเป็นงิ้วเรื่องโปรดของเขา ดังนั้นเมื่อเสียงเพลงในโทรทัศน์ดังขึ้น เขาจึงฮัมเพลงตามในขณะที่ข้างนอกกำลังร้อง
