ามารถหางานที่เหมาะสมได้สักที เขาก็เลยรู้สึกเครียดมากเกินไป”“ดังนั้นวันถัดมาพวกเราต่างก็ไปทำตามหน้าที่ของตัวเอง และไม่ได้สนใจเรื่องนี้อีก จนกระทั่งถึงเวลานอนในตอนกลางคืน พวกพี่น้องของฉันนอนหลับเป็นตายกันไปหมด บางทีพวกเขาคงจะรู้สึกเพลียเพราะคืนก่อน”“แต่เพราะฉันยังมีเงาบางอย่างอยู่ในใจเสมอ ฉันหลับไปจนกระทั่งถึงเที่ยงคืน ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อยู่ดี ๆ ฉันก็ตื่นขึ้นมา”ฉินเฉาตัวสั่นเทาในขณะที่กำลังพูดออกมาชิอิงรู้สึกหนาวสั่นไปด้วย เธออดไม่ได้ที่จะกอดแขนของฉินเฉาให้แน่นขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงหน้าอกอันใหญ่โตของชิอิง ฉินเฉาก็หัวเราะอยู่ภายในใจ จากนั้นจึงเล่าต่อ“พอฉันลืมตาขึ้นมา ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงได้คิดว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว ฉันก็เลยหันหน้าไปมองพี่สามที่กำลังนอนหลับอยู่อีกด้านหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว… แล้วฉันก็กลัวจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น……”ฉินเฉาใช้โอกาสนี้กอดเอวบาง ๆ ของชิอิงไว้ในอ้อมแขน และทำท่าทางหวาดกลัวเป็นอย่างมากชิอิงเองก็หวาดกลัวเช่นกัน เธอกอดฉินเฉาแน่นและไม่ได้สนใจมือทั้งสองข้างของฉินเฉาที่แอบเลื้อยมาอยู่ที่เอวของเธอ จากนั้นเธอก็ถามว่า “คะ คุณเห็นอะไร…..”ฉินเฉาคิดในใจ ถ้าเขาบอกว่าเขาเห็นพี่สามบินได้ขึ้นมา ความสยองขวัญของเรื่องนี้คงจะหายไปอย่างแน่นอนดังนั้นเขาจึงคิดและกล่าวต่อไปว่า “ตอนที่ฉันหันไปมอง ฉันเห็นพี่สามกำลังนอนกับผู้หญิงที่สวมชุดนอนสีน˺าเงินอยู่บนเตียง!”เมื่อพูดถึงผู้หญิงคนนั้
