จะหลับตาเพราะฉันกลัวว่าถ้าหากฉันหลับตา และลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง จู่ ๆ ฉันจะเห็นผู้หญิงคนนี้มาปรากฏตัวอยู่บนเตียงของฉันแทน…..”“ฮือ…..”ชิอิงกลัวฉินเฉาจนรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมา“ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนั้นจะสนใจพี่สามมาก เธอค่อย ๆ ก้มหน้าลงไป จนในที่สุดเธอก็อยู่ข้าง ๆ หูของพี่สาม ฉันเห็นเส้นผมสีดำของเธอที่ยุ่งเหยิงเหมือนกับหญ้าสีดำกระจัดกระจายไปทั่วใบหน้าของพี่สาม”“เหมือนกับว่าเธอกำลังพูดอะไรบางอย่างอยู่ข้างหูของพี่สาม แล้วจากนั้นพี่สามก็เริ่มละเมอออกมาอีกครั้ง เขาพึมพำถ้อยคำต่าง ๆออกมาอย่างไม่เป็นคำพูด พอพี่สามพูดออกไป ผู้หญิงคนนั้นก็หายไป”“เธอไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นฉันรู้สึกยังไง ฉันกลัวจนเกือบจะฉี่ราดใส่เตียงอยู่แล้ว คืนนั้นทั้งคืนฉันนอนตัวแข็งทื่อ เหงื่อแตกไปทั่วตัว และไม่กล้าหายใจออกมาเสียงดังจนถึงรุ่งเช้า”“จนกระทั่งถึงรุ่งเช้า ฉันไม่กล้าบอกเรื่องนี้ให้พี่สามรู้ แต่ฉันแอบบอกพี่ใหญ่และพี่ห้า…. พวกเขาเองก็กลัวมากเหมือนกัน แต่ถึงจะบอกเจ้าหน้าที่ไปมันก็ไม่มีประโยชน์ พวกเราก็เลยไม่ได้พูดอะไรออกไป แต่ในคืนวันนั้นพวกเราซึ่งเป็นผู้ชายตัวใหญ่ ๆ ทั้งสามคนตัดสินใจที่จะมานอนเบียดอยู่บนเตียงเดียวกัน พี่ห้าแนะนำให้พวกเราเปิดกล้องในโทรศัพท์เอาไว้ เพื่อบันทึกภาพเหตุการณ์ในตอนกลางคืน”“พวกคุณ…บันทึกมันเอาไว้…..”“ใช่ บันทึกเอาไว้…..”เมื่อพูดถึงเรื่องการบันทึก ฉินเฉาก็นึกไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในมหาวิทยาลัยโ
