เลี้ยงเด็กนั้นไม่มีวันหยุด เธอจึงไม่มีเวลาที่จะได้ไปซื้อของ เมื่อตอนนี้เธอได้เลิกงานเร็ว เธอจึงคิดที่จะออกไปซื้อเสื้อผ้าสักสองตัว“ถ้าหากพี่ชิอิงมีธุระอะไรก็สามารถโทรเรียกฉันได้เลยนะคะ”หลังจากที่หญิงสาวคนนี้จากไป ชิอิงก็กล่าวกับฉินเฉาด้วยรอยยิ้ม“เธอคือพี่เลี้ยงเด็กที่ฉันจ้างมาให้ดูแลเสี่ยวอ้าย พ่อของฉันก็อายุมากแล้ว ท่านไม่สามารถที่จะเลี้ยงเด็กได้ แต่ซิ่วเหมยคนนี้ไม่เลวเลย ดูเหมือนว่าเธอจะเคยเลี้ยงเด็กมาเยอะแล้ว”“เสี่ยวอ้ายเป็นเด็กที่ฉลาดมาก ยิ่งไปกว่านั้น ที่จริงแล้วเด็กอายุหนึ่งขวบ ไม่จำเป็นที่จะต้องมีพี่เลี้ยงไม่ใช่เหรอ”ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเสี่ยวอ้ายเป็นเด็กที่กลับชาติมาเกิดใหม่ เธอจึงมีความทรงจำทุกอย่างติดตัวมาด้วยถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะอายุหนึ่งขวบ แต่ที่จริงความคิดความอ่านของเธอนั้นไม่ใช่เด็กหนึ่งขวบแล้ว“อืม แต่ร่างกายของเธอยังคงเป็นเด็กอายุหนึ่งขวบ และยังเดินไม่ได้ ฉันถึงต้องให้คนมาคอยดูแลเธอเป็นการส่วนตัว”ชิอิงเอ่ยตอบจากนั้นเธอก็พาฉินเฉาเข้าไปในห้องนอนของเสี่ยวอ้ายอย่างเงียบๆเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่อายุประมาณหนึ่งขวบกำลังนอนอยู่บนเตียงขนาดเล็ก ที่มุมปากของเธอแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มอันแสนหวานเธอคือเสี่ยวอ้าย ถึงตอนนี้เธอจะยังเด็กมาก แต่ก็สามารถเห็นเค้าโครงความเป็นสาวสวยของเธอได้ ดูเหมือนว่าในอนาคตเธอจะเป็นเหมือนกับแม่ของเธอ กลายเป็นสาวสวยในระดับที่สามารถนำพาปัญหาให้ตามมาได้ช
