“กัปตันครับ ภายในห้องกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง….”หลังจากที่จองโฮจุนกับเหล่าทหารที่ได้รับยีนกระตุ้นลอบเข้าไปในห้องนอนของเป้าหมาย แล้วได้เห็นสภาพอันเละเทะภายในห้อง พวกเขาก็ตกตะลึงไปชั่วขณะนี่มันเกิดอะไรขึ้น?มันแตกต่างไปจากข้อมูลขนาดนี้ได้ยังไง?หรือว่าจะมีใครบางคนลงมือตัดหน้าไปแล้ว?“บัดซบ ข้อมูลจะถูกเอาไปแล้วหรือยังก็ไม่รู้!”จองโฮจุนกัดฟันกรอด“ค้นหาให้ละเอียดก่อน ตรวจดูว่ามีร่องรอยอะไรบ้างมั้ย!”เขาจะไม่ยอมกลับไปทั้ง ๆ แบบนี้แน่ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องนี้ให้สาธารณรัฐเกาหลีฟังได้ยังไง!เหล่าทหารเริ่มมองไปรอบห้อง แต่ในตอนนี้นอกจากเศษชิ้นส่วนต่าง ๆ แล้ว ภายในห้องนี้ก็ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์เป็นชิ้นเป็นอันอีกแต่เสียงการค้นหาของพวกเขาได้เรียกความสนใจของเฉิงอิงและเจิ้งซือฉี“ฉินเฉา นายกลับมาแล้วเหรอ? รีบปล่อยพวกเราออกไปเร็วเข้าฉันหายใจไม่ออก! อื้อ…..”เจิ้งซือฉีทุบระฆังหยินหยางจากด้านในเฉิงอิงตกใจ เธอรีบปิดปากเจิ้งซือฉีทันทีสถานการณ์ด้านนอกกำลังวุ่นวายและยากที่จะพิสูจน์ได้ว่าคนที่เข้ามาเป็นฉินเฉาหรือไม่ ถ้าหากเป็นฉินเฉาจริง ๆ เขาจะต้องเคลื่อนย้ายระฆังสีดำที่แปลกประหลาดนี้ออกไปอย่างแน่นอนดังนั้นเธอจึงตัดสินได้ว่าคนที่อยู่ข้างนอกจะต้องไม่ใช่ฉินเฉาน่าเสียดายที่ถึงแม้ว่าเจิ้งซือฉีจะฉลาดมาก แต่เธอก็ไม่มีประสบการณ์ในเรื่องแบบนี้มากนักเมื่อเธอเริ่มพูดออกมา มันไม่ใช่การบอกอีกฝ่ายว่าพวกเธออยู
