วยความเกลียดชังแน่นอนว่าฉินเฉาย่อมต้องรู้ว่าฉวนเฟิงกำลังไม่พอใจเขาอยู่ แต่เขาก็ไม่สนใจถึงมองไปก็เอาชิ้นเนื้อไปไม่ได้อยู่ดีมองไปเถอะ“เป็นร้านกาแฟที่ดีทีเดียว แต่มันไม่ใช่กิจการของพวกนายไม่ใช่หรือไง”“ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะใช่หรือไม่ แต่ในตอนนี้มันได้เป็นของข้าไปแล้ว”เฮยฉีหลินยิ้มออกมา “เจ้าของคนเดิมไม่ค่อยเชื่อฟังเท่าไหร่ พวกเราก็เลยมาแทนที่เท่านั้น”“พวกนายทำแบบนี้ ไม่กลัวว่าสวรรค์จะลงทัณฑ์หรือไง?”ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะถามออกมา“สวรรค์ลงทัณฑ์?”อีกฝ่ายฉีกยิ้ม ก่อนที่จะพ่นควันบุหรี่ออกมา “เจ้าคิดว่าอสูรโบราณอย่างพวกเราจะหวาดกลัวการลงทัณฑ์จากสวรรค์อย่างนั้นเหรอ?”เขากล่าวในขณะที่มองหน้าฉินเฉา “ถ้าหากการลงทัณฑ์จากสวรรค์มีอยู่จริง อสูรโบราณอย่างพวกเราก็คงจะถูกสวรรค์ลงทัณฑ์กันไปแล้ว เจ้าไม่เข้าใจความทุกข์ทรมานที่ยาวนานนับหมื่นปีหรอก”ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ฮุ่นตุ้นก็เดินถือกาแฟเข้ามาวางไว้ตรงหน้าฉินเฉาฉินเฉาเพียงเหลือบตามองเท่านั้น แต่ไม่ได้ยกขึ้นมาดื่มเขาไม่กล้าดื่มเข้าไป ไม่รู้ว่าฮุ่นตุ้นจะถ่มน˺าลายลงไปในแก้วกาแฟหรือเปล่าเขาเพียงแค่อยากจะยั่วโมโหบริกรเท่านั้น ไม่ได้คิดอยากจะดื่มกาแฟจริง ๆเมื่อเทียบกับกาแฟแล้ว เขาชอบดื่มนมถั่วเหลืองมากกว่า“พูดออกมาได้แล้วว่านายเป็นใคร และต้องการอะไรจากฉัน?”ในที่สุดฉินเฉาก็เอ่ยถามออกมา“บางทีเจ้าอาจจะลืมไปแล้ว”เฮยฉีหลินสูบบุหรี่และกล่าวออกมา “ข้าชื่อเฮ
