ินเฉาต้องหันมามองเธอซ˺าอีกครั้งเมื่อเฉิงอิงพบว่าฉินเฉากำลังจ้องต้นขาของผู้หญิงคนอื่นอยู่ เฉิงอิงก็แกล้งทำเป็นเหยียบเท้าของฉินเฉาอย่างไม่ตั้งใจ“โอ๊ย!”ฉินเฉาก้มหน้าลงมองเท้าของเฉิงอิงที่ถอยออกไปจากเท้าของเขาและอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา“เธอเหยียบเท้าฉันทำไม?”“บนรองเท้านายมีมดไต่อยู่”“มันตายหรือยัง? ซากของมันอยู่ที่ไหนล่ะ?”“ฉันเหยียบไม่โดน มันหนีไปก่อน คราวหน้าฉันจะพยายามให้มากขึ้นก็แล้วกัน”เฉิงอิงตอบกลับไปอย่างเย็นชาเชี่ย คราวหน้าเหรอ?ฉินเฉารู้สึกอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน˺าตาไหลออกมา“นายท่านฉิน”แต่ในขณะนั้นเอง หญิงสาวคนนั้นก็ราวกับสังเกตเห็นฉินเฉาเข้าเธอหันมามองหน้าเขาและส่งยิ้มอันงดงามมาให้ “พวกเรารอท่านอยู่นานแล้ว”เฉิงอิงและเจิ้งซือฉีเกิดความสงสัยขึ้นมา ผู้หญิงคนนี้รู้จักฉินเฉาอย่างนั้นเหรอ?“รอฉันทำไมล่ะ”ฉินเฉาสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันลม และกล่าวว่า “จะรอชวนฉันไปกินข้าวหรือไง?”“เป็นเช่นนั้นค่ะ”สาวสวยยิ้มอย่างอ่อนหวาน รอยยิ้มนี้ทำให้ฉินเฉารู้สึกสับสนเล็กน้อย “ฉวนเฟิงมาในนามของบอส เพื่อมาเชิญนายท่านฉินไปร่วมดื่มด้วยกัน”“โอ้? บอสของเธออย่างนั้นเหรอ?”ฉินเฉาอยากจะหัวเราะออกมา อสูรโบราณก็เรียกกันแบบนี้ด้วยงั้นเหรอ“ใช่ค่ะ”ฉวนเฟิงยิ้มออกมา “นายท่านฉินไม่ควรที่จะฉีกหน้าบอสของพวกเรา”“ทำไมฉันถึงจะฉีกหน้าไม่ได้?”ฉินเฉาหยิบบุหรี่ออกมาจุดไฟ ก่อนที่จะสูบเข้าไปแล้วกล่าวว่า“บอสของพวกเธอเป็นใคร แล้วทำไ
