ตา และยื่นมือข้างหนึ่งไปกำฉินเฉาน้อยเอาไว้แน่น จากนั้นเธอก็พูดจาข่มขู่ฉินเฉา“นายรีบสารภาพมาว่าจุดอ่อนของนายอยู่ที่ไหน! ไม่อย่างนั้นฉันจะทำลายมันซะ!”“เอ่อ……”ฉินเฉาไม่คิดว่าเจิ้งซือฉีจะโหดเหี้ยมถึงขนาดนี้ เธอยอมสละทุกสิ่งได้เพื่อการวิจัยของเธอ“มันขึ้นอยู่กับนายแล้ว”เจิ้งซือฉีคิดว่าเมื่อเธอมี ‘ตัวประกัน’ อยู่ในมือ ฉินเฉาจะต้องเชื่อฟังเธออย่างแน่นอน แต่ไม่คิดว่าเขาจะหันหน้ามาพูดกับเธออย่างสบายใจแทนให้ตายเถอะ ที่เธอกำลังจับอยู่ไม่ใช่ของสำคัญของผู้ชายคนนี้ แต่เป็นของของคนอื่นอย่างนั้นเหรอ?“ฉะ ฉันจะทำจริง ๆ นะ!”“เธอขยับดูสิ จำไว้ว่าให้ขยับขึ้นลง ยิ่งทำแบบนั้นมากเท่าไหร่ ฉันก็จะยิ่งรู้สึกไม่ดีมากเท่านั้น ถ้าหากฉันทรมานมาก ๆ บางทีเธออาจจะได้ในสิ่งที่เธอต้องการก็ได้”“ที่แท้ก็มีจุดอ่อนแบบนี้…. ฉันจะขยับดูล่ะนะ…..”มือของเจิ้งซือฉีขยับขึ้นลงอยู่สองครั้ง แต่ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และจ้องมองฉินเฉาด้วยความโกรธเคือง“สารเลว นายหลอกฉัน! นายคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะโง่จนไม่รู้อะไรเลยงั้นเหรอ?”“ฉันก็แค่พูดเท่านั้น แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะขยับมือจริง ๆ ….. ถ้าเธอมีความสามารถ จะทำอีกสักสองรอบมั้ยล่ะ?”“ไปตายซะ!”เจิ้งซือฉีอยากจะฆ่าผู้ชายคนนี้จริง ๆ แต่เธอก็ไม่มีความสามารถขนาดนั้นแม้แต่ใช้เลื่อยก็ยังไม่สำเร็จ แล้วมือของเธอจะทำอะไรเขาได้ยังไงเรื่องนี้ทำให้เธอตกใจมากน˺าหรือไฟก็ทำอะไรชายคนนี้ไม่ได้ ใช้ม
