็อดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบ “เธอแสดงความไม่พอใจออกมาแบบไม่ปิดบังเลยสักนิด”“แค่ก ๆ คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ”ฉินเฉากระแอมไอ เขาไม่รู้มาก่อนว่าเฉิงอิงจะรู้สึกไม่พอใจถึงขนาดนี้ “ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็ไปแล้ว พวกเรามาเล่นกันเถอะ”“ค่ะ ฉันอยากเล่นสเตรทฟลัช!”เจิ้งซือฉีดึงแขนฉินเฉาไปยังพื้นที่เล่นสเตรทฟลัชมีคนเพียงไม่กี่คนที่กำลังเล่นไพ่อยู่ที่นี่ ส่วนคนอื่น ๆ มีเงินไม่พอจึงทำได้เพียงลงเงินกับข้างที่คาดว่าจะชนะ“ท่านผู้นำตระกูล ท่านสามารถเข้ามาเล่นได้เลยครับ”เมื่อคนในกาสิโนเห็นฉินเฉา เขาก็รีบวางไพ่และยืนขึ้นทันที“เยี่ยมเลย!”เจิ้งซือฉีนั่งลงอย่างไม่เกรงใจ และบอกให้เจ้ามือเตรียมตัวแจกไพ่อีกรอบหนึ่งฉินเฉาส่ายหน้า และนั่งลงกับเฉิงอิง“คนพวกนี้เป็นใครกัน?”นักธุรกิจชาวอินเดียอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ก่อนที่จะเอ่ยเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่วถึงแม้ว่านักธุรกิจชาวต่างชาติที่กำลังนั่งเล่นไพ่อยู่ข้าง ๆ เขาจะไม่พูดอะไรออกมา แต่ก็กำลังคิดอยู่เหมือนกันว่าใครกันที่เข้ามาเล่นด้วย“ทำไมล่ะ พวกเขาเล่นได้ แต่พวกเราเล่นไม่ได้หรือไง?”เจิ้งซือฉีกลอกตา“ยัยนี่ พวกเรากำลังเล่นอยู่ในพื้นที่ VIP”นักธุรกิจชาวอินเดียกล่าวปราชดปราชัน “ต้องลงเดิมพันอย่างน้อย 10,000 ดอลลาร์ เธอมีเงินมากมายขนาดนั้นหรือไง?”“กำลังดูถูกกันอยู่หรือไง”เจิ้งซือฉีเทชิปจำนวนมากออกมาจากกระเป๋าและตบโต๊ะ “ฉันมีมากกว่านั้นหลายร้อยเท่าด้วยซ˺า!”นักธุรกิจชาวอินเดียมอ
