ำนวนมาก ฉินเฉาได้ยินเสียงฝีเท้ามากมายที่กำลังเข้ามาที่นี่เขาดึงพวกเฉิงอิงวิ่งออกจากห้องโถงที่เต็มไปด้วยหมอกควันสีขาวโพลน และมาถึงด้านนอกที่มีแสงแดดสาดส่อง“อย่าขยับ!”แต่ในขณะนั้นเอง กลุ่มทหารติดอาวุธก็เข้ามาพร้อมกับอาวุธปืนในมือและเล็งไปยังฉินเฉา เฉิงอิงและเจิ้งซือฉี“ถ้าขยับอีกก้าว ตาย!”เสียงข่มขู่จากศัตรูดังออกมาจากโทรโข่งเมื่อเห็นทหารล้อมวงเข้ามา เจิ้งซือฉีก็รู้สึกหมดหวังสิ่งที่ทำมาทั้งหมดล้มเหลวแล้ว…..เฉิงอิงรู้สึกกังวลมาก สถานการณ์ในตอนนี้นั้นแย่มาก เธอไม่รู้ว่าโจวซูปินอยู่ที่ไหน?เมื่อมองออกไป หัวมุมของถนนที่อยู่ห่างไกลออกไปนั้น โจวซูปินซึ่งอยู่ในรถยนต์ซีตรองสีดำกำลังมองมาทางนี้ด้วยความวิตกกังวลเขาช่วยอะไรไม่ได้“นั่งคุกเข่าลงกับพื้น ยกมือขึ้นไปหลังศีรษะ!”ทหารนายหนึ่งตะโกนขึ้นมาเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกระบอกปืน เฉิงอิงและเจิ้งซือฉีจึงต้องนั่งคุกเข่าลงไปบนพื้น และยกมือทั้งสองข้างขึ้นไปจับหลังศีรษะเอาไว้อย่างไม่มีทางเลือกแต่ฉินเฉายังคงยืนนิ่งและเล่นกับดีเสิร์ท อีเกิ้ลที่อยู่ในมือของเขา“วางอาวุธลงแล้วนั่งลงไปกับพื้น!”ทหารตะโกนออกมาอีกครั้ง“ขอโทษที ฉันมีปัญหาอยู่ข้อหนึ่ง พอดีว่าฉันไม่ชอบถูกข่มขู่”ฉินเฉายิ้มอย่างเย็นชา ส่วนเฉิงอิงดึงขากางเกงของเขาซ˺าแล้วซ˺าเล่าผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้ว!“สหายจากประเทศจีน ภารกิจของพวกแกล้มเหลวแล้ว”ราล์ฟยืนอยู่หน้ารถฮัมเมอร์คันหนึ่ง ในมือของเขาถือโทรโข่งเอาไว้เข
