งคนเป็นผีที่ค่อย ๆ ย่างก้าวลงบันไดไปอย่างช้า ๆฉินเฉาตามหลังมา ในขณะที่มองสะโพกของเฉิงอิงที่โค้งงอนได้อย่างน่าทึ่งในยามที่เธอย่างกรายแค่ก ๆ ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับสวัสดิการตอนกำลังปฏิบัติภารกิจดีจริง ๆ เธอช่างเป็นหัวหน้าที่ดีที่คอยแสดงความเห็นอกเห็นใจแก่ลูกน้องเฉิงอิงรู้สึกว่าร่างกายของเธอเร่าร้อนขึ้นมาถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้หันหลังไปมอง แต่ความรู้สึกอันเฉียบคมที่เธอฝึกฝนมาหลายปีก็ทำให้เธอรู้ว่าด้านหลังมีดวงตากำลังจับจ้องในที่ที่ไม่สมควรมองอยู่ยิ่งไปกว่านั้น เขายังคงจ้องมองอยู่อย่างนั้นต่อไปเรื่อย ๆ นี่ก็ลงมาตั้งหลายชั้นแล้ว ยังมองไม่เสร็จอีกหรือไง!“นายมองพอหรือยัง!”เมื่อลงมาจนถึงชั้นสาม ในที่สุดเฉิงอิงก็ทนไม่ไหว เธอหันไปกระซิบบอกอีกฝ่ายด้วยความโกรธ“วิวสวย ๆ แบบนี้จะมองพอได้ยังไง…..”ฉินเฉากำลังจะกล่าวหยอกล้ออีกสักประโยค แต่ทันใดนั้นเขาก็ขมวดคิ้วและดึงเฉิงอิงเข้ามากอดทันที จากนั้นจึงปิดปากเฉิงอิงที่กำลังจะกรีดร้อง และกระโจนขึ้นไปเกาะอยู่บนเพดานด้านบนประตูทางเข้าชั้นที่ 3 ซึ่งขัดแย้งกับสามัญสำนึกตามกฎฟิสิกส์ทั้งหมดในขณะที่ทั้งสองคนเกาะกันอยู่ด้านบน ประตูก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหันนายทหารสองนายเดินเข้ามาพร้อมปืน M16 และไฟฉายยุทธวิธีในมือ แสงจากไฟฉายสาดส่องไปทั่วบันได“แปลกจัง ฉันเพิ่งจะได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่แท้ ๆ จะไม่มีใครอยู่ได้ยังไง?”ทหารนายนั้นพึมพำออกมาเป็นภาษาอังกฤษ“ด็อค ฉันบอกแล้วไงว่
