กว้างและมองฉินเฉาด้วยความตกใจเขาไม่คิดว่าการโจมตีด้วยเข่าที่เขาภาคภูมิใจจะถูกรับเอาไว้อย่างง่ายดายแบบนี้“สหายโจวซูปิน บางทีผู้อำนวยการหลี่คงจะไม่ได้สั่งสอนอะไรบางอย่างกับนาย”ฉินเฉากดหัวเข่าของโจวซูปินเอาไว้ โจวซูปินรู้สึกเจ็บที่หัวเข่าราวกับว่ามันกระแทกเข้าใส่แผ่นเหล็ก“นั่นก็คือเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน!”ฉินเฉากล่าว ก่อนที่เขาจะยื่นมืออีกข้างออกมามือของเขาคว้าเข้าที่คอเสื้อของโจวซูปินในทันที ก่อนที่ร่างกายของสายลับจากสำนักข่าวกรองหน่วยที่เจ็ดคนนี้จะลอยขึ้นไปบนก้อนเมฆ โจวซูปินถูกฉินเฉายกขึ้นมาด้วยมือเพียงข้างเดียวและโยนลงไปยังกำแพงด้านหลังปัง!เขารู้สึกปวดที่แผ่นหลังและเอนตัวไปมาจนล้มลงไปถ้าหากไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะถูกเปิดเผยตัวตนในโรงแรม เกรงว่าฉินเฉาคงจะตามเข้าไปต่อยที่ผนังจนเป็นรูและฆ่าโจวซูปินไปแล้ว“พลังมหาศาลจริง ๆ …..”หยางจื่ออ้าปากค้างมองดูอยู่อีกด้าน แม่เจ้า โจวซูปินเป็นผู้ไร้เทียมทานในสำนักข่าวกรองหน่วยที่เจ็ด ตอนนี้เขาถูกสายลับจากองค์กรจับโยนด้วยมือเพียงข้างเดียวคนคนนี้พูดออกมาแล้วก็โยนไปทั้ง ๆ แบบนั้น“มีความสามารถแค่นี้ กลับไปฝึกฝนอีกสัก 10 ปีแล้วค่อยกลับมาหาฉันอีกรอบดีกว่า”ฉินเฉาปรายตามองโจวซูปินที่กำลังพยุงตัวกับกำแพง “เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน ฉันหวังว่านายจะจดจำคำนี้เอาไว้”“หึ ๆ นายแข็งแกร่งกว่าฉันจริง ๆ …..”โจวซูปินกล่าว ทันใดนั้นเขาก็หยิบปากกาหมึกซึมข
