ึ้นมาจากหน้าอก และชี้ปลายปากกาไปทางฉินเฉา “แต่ถ้าหากอยู่ต่อหน้าลูกกระสุนปืนล่ะ? นายจะยังเป็นคู่ต่อสู้ของฉันอยู่หรือเปล่า?”ฉินเฉาเลิกคิ้ว คิดในใจว่าสหายคนนี้เพ้อเจ้อหรือเปล่า เขาเห็นว่าปืนเหมือนกับปากกาอย่างนั้นเหรอ?“โจวซูปิน! นายคิดจะทำอะไร! วางปืนของนายลงเดี๋ยวนี้!”เฉิงอิงรู้จักมันดี ปากกาหมึกซึมแท่งนี้คืออาวุธพิเศษของสายลับ สิ่งที่อยู่ด้านในไม่ใช่หมึกอย่างที่คิด แต่เป็นลูกกระสุนที่ทำขึ้นจากวัสดุชนิดพิเศษมีลูกกระสุนสองลูกถูกบรรจุอยู่ในนั้น เป็นอาวุธที่พกพาได้สะดวกและไม่ถูกพบเจอได้ง่าย ๆ นับว่าเป็นอาวุธที่ใช้ต่อกรกับศัตรูได้ดีมากแต่เธอไม่คิดเลยว่าโจวซูปินจะหันมาใช้มันต่อกรกับฉินเฉา!“นายกำลังหันปืนของนายเข้าหาพันธมิตร! โจวซูปิน นายกำลังทำความผิดอยู่รู้หรือเปล่า!”“ฉันรู้!”โจวซูปินตะโกนกร้าว จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน “ถึงแม้ว่าจะทำความผิด แต่ฉันก็จะต้องบอกไอ้สารเลวคนนี้ว่าโจวซูปินเป็นใคร!”“ฉันรู้แค่ว่านายเป็นคนโง่”ฉินเฉากล่าวอย่างเหน็บแนม“ปากดีจริง ๆ นายไม่กลัวว่าฉันจะยิงจริงๆ หรือไง”โจวซูปินกล่าวอย่างเหน็บแนมเช่นกัน “ถึงฉันจะฆ่านายไม่ได้ แต่ฉันก็สามารถหักขาของนาย ทำให้นายกลายเป็นคนพิการและถอนตัวออกไปจากการเป็นสายลับขององค์กร และถึงแม้ว่าฉันจะต้องถูกลงโทษ แต่มันก็เป็นแค่การลงโทษด้วยการตักเตือนเท่านั้น ประเทศชาติจะไม่ยอมให้สายลับที่เก่งกาจอย่างฉันต้องเกษียณอายุงานก่อนกำหนดหรอก”“ถ้าหากเป็น
