โจวซูปินก็ตกใจขึ้นมาทันที เขารีบเก็บปากกาและเดินเข้าไปด้านหน้าทันที “ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่ควรที่จะใจแคบ เธอตบฉันอีกสักสองครั้งเถอะ เธอจะระบายความโกรธออกมาก็ได้ แต่อย่าเลิกกันเลยนะ…..”“นายทำให้ฉันใจเย็นลงสิ นายทำให้ฉันใจเย็นลงได้มั้ยล่ะ”เฉิงอิงฝืนร่างกายที่กำลังสั่นเทิ้มเพื่อกล่าวกับโจวซูปิน “ถ้าหากนายยังใจร้อนอยู่แบบนี้ ฉันจะรายงานไปยังเบื้องบนให้ถอนตัวนายออกไปจากกลุ่มปฏิบัติภารกิจ”“ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว จริง ๆ นะ”ในเวลานี้โจวซูปินกำลังไม่สบายใจ และคิดว่าเมื่อครู่นี้เขาใจร้อนไปเล็กน้อยหากจะเล่นงานฉินเฉา เขาควรที่จะเล่นงานอย่างลับ ๆ การกระทำที่ตรงไปตรงมาจะทำให้ได้รับโทษ และมันเกือบจะทำให้เฉิงอิงโกรธเขาเขาชอบเฉิงอิงมานานแค่ไหน อีกทั้งยังพยายามตามจีบเธอด้วยความยากลำบาก แม้แต่นอนห้องเดียวกันก็ยังไม่เคย จะให้เขาทำใจปล่อยวางง่าย ๆ ได้ยังไงเหอะ ฉินเฉา ฉันจะปล่อยให้นายอวดดีไปก่อน รอให้ภารกิจเสร็จสิ้นเมื่อไหร่ นายก็จงรอเวลาที่จะได้กลายเป็นคนพิการเพราะฉันได้เลย!“ฉินเฉา ขอโทษนะ เมื่อกี้นี้ฉันใจร้อนเกินไป ช่วยยกโทษให้ฉันด้วย”โจวซูปินเป็นคนที่ฉลาดคนหนึ่ง เมื่อเขารู้ว่าเฉิงอิงกำลังโกรธ เขาจึงแสร้งทำเป็นขอโทษฉินเฉาไปก่อนถึงจะพูดว่าขอโทษ แต่สายตาที่ใช้มองฉินเฉาก็ยังดูอาฆาตแค้นพอสมควร“โอ้ คนหนุ่มสาวก็ใจร้อนกันทั้งนั้นแหละ”ฉินเฉารู้อยู่แก่ใจว่าโจวซูปินกำลังเสแสร้ง แต่เขาไม่อยากให้เกิดปัญหาขึ้น ในเมื่ออีกฝ
