นายก็จะเป็นได้แค่ตัวถ่วงเท่านั้น!”“ไร้สาระ! ฉันทำภารกิจนี้ให้สำเร็จได้อยู่แล้ว!”โจวซูปินรีบพูดแย้งขึ้นมา“นายก็ทำให้ฉันเห็นสิ”เมื่อพูดจบ ฉินเฉาก็เอนตัวพิงไปกับเบาะด้านหลัง มือขวาที่ไม่ซื่อสัตย์ของเขาค่อย ๆ เลื้อยไปมารอบเอวของเฉิงอิงเฉิงอิงยิ่งขมวดคิ้วมากขึ้นความรู้สึกที่เอวทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและรู้สึกแปลก ๆ ไปด้วยโจวซูปินเป็นคนที่มีมาตรฐานตามแบบฉบับของทหาร ถึงแม้ว่าเขาจะตกหลุมรักเธอ แต่ก็ยังไม่เคยได้จับแม้กระทั่งมือยิ่งไม่ต้องพูดถึงการกอดเอวอย่างสนิทสนมแบบนี้แต่มือของฉินเฉานั้นราวกับมีพลังแปลก ๆ เมื่อเขาสัมผัสเอวของเธอ เธอกลับรู้สึกจั๊กจี้ขึ้นมาเธออยากจะหัวเราะออกมา แต่เมื่อคิดว่านี่เป็นเรื่องที่จริงจังเป็นอย่างมาก เธอจึงไม่สามารถหัวเราะออกมาได้แต่เธอกำลังถูกล่วงเกินโดยคนที่ไม่ใช่แฟนมือของฉินเฉายิ่งไม่น่าไว้วางใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เพียงไม่นานก็เลื้อยลงมาสัมผัสต้นขาอันกลมกลึงของเฉิงอิงในที่สุดเฉิงอิงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอเอื้อมมือออกไปจับมือปลาหมึกของฉินเฉาและเตรียมที่จะดึงมือของเขาออกแต่มือของฉินเฉากลับแข็งแรงมาก เฉิงอิงพยายามดึงมือของเขาออกไปอยู่สองรอบ แต่มันก็ไม่ยอมขยับเลยสักนิดเดียวแต่คนที่กำลังยุ่งก็ยุ่งอยู่อย่างนั้น ฝ่ามือของฉินเฉาลูบไปบนขาของเฉิงอิง ทำให้เฉิงอิงรู้สึกร้อนที่ใบหน้า“คุณเฉิง เกิดอะไรขึ้น คุณไม่สบายเหรอครับ คุณเพิ่งจะเคยมาสหรัฐอเมริกาและรู้สึกไม่คุ้นเคยใช่มั้ย?”หยา
