าง ๆ ก็นับว่าน่าพอใจ และยังเป็นที่รู้จักในหมู่สายลับจากองค์กรในประเทศต่าง ๆเมื่อพูดถึงโจวซูปิน จะมีใครบ้างที่ไม่ยกนิ้วโป้งให้!ผู้อำนวยการหลี่มักจะชื่นชมเขามาเสมอ และในเวลานี้ก็ควรที่จะปกป้องเขาไม่ใช่สายลับจากในองค์กร คนประเภทนั้น สำนักข่าวกรองหน่วยที่เจ็ดไม่ต้องการหรอก!“ไร้สาระ!”แต่ใครจะรู้ว่าผู้อำนวยการหลี่จะขมวดคิ้วมุ่น และเอ่ยตำหนิเจ้าหน้าที่ที่น่าภาคภูมิใจของตัวเอง “คุณเข้ามาที่นี่เพื่อพูดแบบนี้หรือไง! หุบปากซะ!”โจวซูปินตกใจมาก เขาไม่คิดว่าผู้อำนวยการหลี่จะตำหนิเขา และปกป้องคนจากองค์กรก่อนหน้านี้ผู้นำของเขาไม่ได้เห็นองค์กรเป็นพวกไม่ได้เรื่องหรือไง!ทำไมวันนี้ถึงได้เปลี่ยนท่าทีไปอย่างกะทันหันแบบนี้!“โจวซูปิน ปกติผมสั่งสอนคุณว่ายังไง!”ผู้อำนวยการหลี่กล่าวอย่างเป็นธรรม “นี่คือวิธีที่คุณปฏิบัติต่อสหายงั้นเหรอ! ไม่มีแม้แต่ความเชื่อมั่นซึ่งเป็นพื้นฐานที่สุด แบบนี้คุณจะยังเป็นสายลับได้ยังไง! โจวซูปิน ผมขอเตือนคุณอีกครั้ง ถ้าหากคุณยังปฏิบัติตัวแบบนี้กับสหายเสี่ยวฉินที่มาจากองค์กรอีกเมื่อไหร่ ผมจะสั่งให้ตรวจสอบและให้คุณออกไปจากสำนักงานแห่งนี้!”“ทะ ท่านผู้อำนวยการ…”โจวซูปินตะลึง เขาไม่คิดว่าการที่เขาจะเตะฉินเฉาออกไป ผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบนี้!เขาระงับความโกรธเอาไว้ ก่อนที่จะนิ่งเงียบและเดินไปยืนอยู่อีกด้านหนึ่งถึงแม้ว่าปากจะไม่พูดอะไรออกมา แต่ความโกรธแค้นที่มีต่อฉินเฉาภายในใจนั้นมีมากขึ้นเร
