ไปด้วยพลังในขั้นประกายแสงระดับกลางโจมตีจนสลายกลายเป็นผุยผง ในขณะเดียวกัน ฝ่ามือเหล่านั้นก็ยังคงพุ่งตรงเข้าไปโจมตีร่างของศิษย์ในสำนักฝ่ายธรรมะเหล่านั้นอย่างต่อเนื่อง“อ๊าก!”“แม่จ๋า!”“ขะ แขนของข้า!”เหล่าศิษย์ในสำนักฝ่ายธรรมะกรีดร้องอย่างโหยหวนจนดูน่าสยดสยองก่อนหน้านั้นคนเหล่านี้โห่ร้องตะโกนว่าจะฆ่าฉินเฉา แต่พวกเขากลับถูกฉินเฉาตอบโต้อย่างโหดร้ายแทนยิ่งไปกว่านั้นระดับพื้นฐานการฝึกตนของศิษย์เหล่านี้ยังไม่แข็งแกร่งนัก เมื่อถูกโจมตีอย่างจัง วิญญาณแรกก่อตั้งของพวกเขาสั่นไหวอย่างน่ากลัวหลังจากที่ฝ่ามือสามพันหลัวซาหายไป ฉากตรงหน้าของฉินเฉาก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างสมบูรณ์ราวกับนรกบนดินห้องโถงที่หรูหรากลายเป็นซากปรักหักพังไปครึ่งหนึ่ง กำแพงพังทลายลงมาและมีเศษหินกระเด็นกระดอนไปทั่วศิษย์สำนักฝ่ายธรรมะที่เคยอวดดีก่อนหน้านี้เนื้อตัวอาบไปด้วยเลือด พวกเขาต่างตกอยู่ในที่นั่งลำบากมีเพียงผู้อาวุโสและเจ้าสำนักของบางสำนักเท่านั้นที่ยังคงอยู่ในสภาพดี และยืนตัวสั่นเทาพวกเขาตัวสั่นอย่างไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความหวาดกลัว“ฉินเฉา เจ้า เจ้าทำได้ดีทีเดียว…..”เทียนตานสื่อตัวสั่นอย่างรุนแรง เขากำหมัดแน่นมองศิษย์ของตัวเองที่บาดเจ็บล้มตายไปหลายคน พลางคิดที่จะฉีกทึ้งฉินเฉาออกมาเป็นสองท่อนแต่น่าเสียดายที่เขาไม่มีความสามารถนั้น ฉินเฉาต่างหากที่สามารถฉีกตัวเขาเป็นสองท่อนได้“พวกนายคิดว่าจะได้อยู่ดีกันหรือไง?”ฉินเฉาฉีกย
