ี่ที่น่ารำคาญของนายซะ”เมื่อกล่าวดังนั้น เขาก็หมุนตัวและเดินเข้าไปหาศิษย์ของเขาหัวซานอย่างช้า ๆศิษย์เหล่านั้นหวาดกลัวจนเหงื่อแตกและอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลัง“หยุด อย่าไปกลัว วางเขตอาคมซะ! พวกเราสามารถหยุดมันได้!”ศิษย์ซึ่งเป็นผู้นำกล่าวอย่างรวดเร็ว“ทราบแล้ว…..”ศิษย์คนอื่น ๆ ทำจิตใจและร่างกายให้มั่นคง และเริ่มควบคุมปราณกระบี่อีกครั้ง“ฆ่ามัน!”ปราณกระบี่ขนาดใหญ่ที่ครอบคลุมไปทั่วผืนฟ้าบดบังร่างของฉินเฉาได้ทั้งร่าง“เข้ามา ฉันจะไม่หลบอีกแล้ว!”ฉินเฉายังคงก้าวเข้าไปหาศิษย์พวกนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าปราณกระบี่ที่สูงตระหง่านนี้จะต้องบดขยี้ร่างของฉินเฉาอย่างแน่นอนตูม ตูม ตูม!ครืน ครืน ครืน!ปราณกระบี่ส่งเสียงคำรามราวกับพายุทอร์นาโด มันก่อตัวขึ้นไปบนหลังคา กระแทกเพดานออกไปจนเกิดรูและเห็นไปถึงชั้นบน“สะ สำเร็จหรือเปล่า?”เมื่อศิษย์ของเขาหัวซานเห็นว่าปราณกระบี่พุ่งไปยังเป้าหมาย พวกเขาก็รู้สึกดีใจทันทีหยูเต๋อไห่ก็รู้สึกยินดีด้วยเช่นกันถึงไอ้หนูคนนี้จะแข็งแกร่งยังไง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าค่ายกลกระบี่เขาหัวซานก็ต้องปิดปากเงียบ!“ก็แค่ทำให้รู้สึกคันเท่านั้น”ในขณะนั้นเอง น˺าเสียงหยอกล้อก็ลอยออกมาจากพายุกระบี่ทุกคนตกอกตกใจกันทันทีพวกเขาเห็นเพียงแค่ว่าปราณกระบี่ถูกทำลายไปด้วยฝ่ามือเดียวจากนั้นร่างของฉินเฉาก็ก้าวออกมาจากปราณกระบี่นั้นขะ เขาไม่เป็นอะไรเลย!ภายในใจของผู้ฝึกตนทุกคนก็ฉุกคิดขึ้นมาได้โดยเฉพาะคนของเขาหัวซาน
