น้าซีด ในสายตาของเขาเห็นกระบี่ปทุมพิสุทธิ์จำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งลงมาฉีกทึ้งร่างของเขาแต่ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสอย่างที่จินตนาการเอาไว้กลับไม่เกิดขึ้น ฝนกระบี่เหล่านี้กลับหยุดอยู่ต่อหน้าเขาดูเหมือนว่าเวลาจะถูกหยุดไป ทำให้เขาหอบหายใจเข้าไปอย่างหนัก จากนั้นจึงหันหน้าไปมองฉินเฉาที่อยู่ข้าง ๆ“หึ ๆ ฉันไม่ได้บอกนี่ว่าจะฆ่านาย มีแต่นายเท่านั้นที่โวยวายบอกว่าจะฆ่าฉัน”ฉินเฉากล่าว จากนั้นเขาก็ดีดนิ้วกระบี่ปทุมพิสุทธิ์จำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่บนท้องฟ้าพลันหายไปในทันที“ทะ ทำไมเจ้าถึงไม่ฆ่าข้า”“แล้วทำไมฉันจะต้องฆ่านายด้วย การฆ่าคนเป็นเรื่องที่ผิดกฎหมาย ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าฉันฆ่านายไป ซวนหยวนอิงจี๋จะไม่กังวลเพราะฉันหรือไง!”ฉินเฉานั่งอยู่บนต้นไม้แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นอกจากนี้นายยังช่วยให้ฉันเข้ามาในคุนหลุน ในเมื่อพูดออกไปแล้วว่านายเป็นเพื่อน ฉันก็จะไม่ฆ่าเพื่อนของตัวเอง”“แต่เจ้าหักหลังองค์ราชินี…..”“ฉันไม่เคยไปสัญญาอะไรด้วย แล้วจะมาพูดว่าหักหลังได้ยังไง?”ฉินเฉาหัวเราะเยาะ แล้วกล่าวต่อไปว่า “ถ้าหากฉินเฉาคนนี้คิดจะลงมือทำอะไร ฉันก็จะทำ ไม่มีใครที่จะมาบงการฉันได้ อย่าว่าแต่ราชินีของนายเลย แม้แต่จักรพรรดิสวรรค์ก็ทำอะไรฉันไม่ได้!”ซานเส้ามองฉินเฉาคนคนนี้คืออิงเทียนถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยยอมรับแต่บนสวรรค์และใต้หล้า ถ้าหากเขาทำไม่ได้ แล้วใครที่จะสามารถทำได้ นอกจากอิงเทียนแล้ว จะมีใครที่เป็นเช่นนี้อีก!“ถ้าอย่างนั้น
