๊อไบ๊ ฉันก็เลยอยากจะมาพูดคุยกับพี่ใหญ่ฉิน”หยวนเมิ่งกล่าวว่า “นับตั้งแต่ที่พวกเราจากกันบนเขาง๊อไบ๊ ข้าก็ไม่ได้คุยกับพี่ใหญ่ฉินมานาน ข้ากลัวว่าถ้าไม่ได้พูดอะไรเลย พี่ใหญ่ฉินจะลืมข้าไปจริง ๆ”“โอ้ ไม่ใช่แบบนั้นเลย ฉันมีเรื่องยุ่งนิดหน่อยจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้ยุ่งขนาดที่จะลืมน้องหยวนเมิ่งได้”ฉินเฉายื่นมือออกไปสัมผัสผมหน้าม้าของหยวนเมิ่งเบา ๆ “ไม่ได้เจอกันมานาน น้องหยวนเมิ่งสวยขึ้นมาก”“จริงเหรอ? พี่ใหญ่ฉิน?”หยวนเมิ่งรู้สึกดีใจขึ้นมาทันที เธอกล่าวว่า “พี่ใหญ่ฉิน ขะ ข้าสวยจริง ๆ เหรอ?”“ใช่ เธอมองพี่ใหญ่ฉินของเธอสิ ว่าฉันเคยโกหกเธอหรือเปล่า?”ฉินเฉาหัวเราะ “ตอนนี้เธอสวยมาก ไม่รู้ว่ามีผู้ชายในโลกผู้ฝึกตนกี่คนที่คลั่งไคล้เธอ ถ้าหากว่าวันใดวันหนึ่ง เธอบอกว่าจะจัดงานประลองเพื่อไปเป็นเจ้าสาวให้ใครสักคนล่ะก็ ฉันกลัวว่าวันนั้น บนสนามประลองจะต้องมีผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วนที่เข้ามาฆ่าฟันกัน”“แต่…ถึงแม้ว่าข้าจะสวย… พี่ใหญ่ฉินเฉาก็ยังไม่มองข้า…..”หยวนเมิ่งกลืนคำพูดที่เหลือกลับเข้าไปในท้องถึงแม้ว่าผู้ชายทุกคนยินดีที่จะบ้าคลั่งเพื่อเธอ แต่ถ้าไม่มีพี่ใหญ่ฉินแล้วมันจะมีประโยชน์อะไรแน่นอนว่าหยวนเมิ่งได้แต่คิดอยู่ในใจ เธอไม่กล้าพูดประโยคนี้ให้พี่ใหญ่ฉินฟังต่อหน้าแน่นอนฉินเฉาพอจะรู้อยู่บ้างแล้วว่าหยวนเมิ่งกำลังคิดอะไร แต่ในความรู้สึกของเขา มันก็เหมือนกับน้องสาวที่เคารพพี่ชายเท่านั้น“หยวนเมิ่ง เธอไม่นั่ง…เอ่อ นั่ง…
