..”ฉินเฉามองไปรอบ ๆ ห้อง ดูเหมือนว่าในห้องนี้จะไม่มีที่ไหนที่สามารถนั่งได้แล้วเก้าอี้ก็หักเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปแล้วด้วย“อืม…..”หยวนเมิ่งพยักหน้าอย่างชาญฉลาด เธอเดินมาหาฉินเฉาที่อยู่ข้างเตียงและกำลังจะนั่งลงไป“รอเดี๋ยว!”ฉินเฉานึกขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน น้องสาวมันเถอะ เตียงหลังนี้คือซานเส้า!ให้ตงฟางอิ๋งยกก้นไปนั่งได้ แต่หยวนเมิ่งไม่ได้!จะให้ผู้ชายคนนั้นได้ประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ไปได้ยังไง!“เอ๋? พี่ใหญ่ฉิน ทำไมล่ะ?”หยวนเมิ่งกะพริบตา เธอไม่รู้ว่าจู่ ๆ พี่ใหญ่ฉินก็เป็นอะไรขึ้นมา“น้องหยวนเมิ่ง เธอรอก่อนนะ”ฉินเฉากล่าว จากนั้นก็นั่งลงบนเตียงและตบต้นขาของตัวเอง “มานี่สิ มานั่งบนตักพี่ใหญ่ฉิน”“อ๊ะ!”หยวนเมิ่งหน้าแดงก˹า“พี่ใหญ่ฉิน จะ จะดีเหรอ…..”“ทั้งเธอและฉันต่างก็เป็นผู้ฝึกตนเหมือนกัน การฝึกตนคืออะไรมันก็คือหัวใจ”ฉินเฉากล่าวอย่างเคร่งขรึม “ร่างกายของเราก็เป็นแค่รูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น ถ้าหากว่าพวกเราไม่ถูกรูปลักษณ์ภายนอกผูกมัด ก็จะเป็นแค่คนตาบอด ดังนั้นพี่ใหญ่ฉินจะทดสอบการฝึกตนของเธอ ถ้าหากเธอฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ขาของพี่ใหญ่ฉินก็จะเป็นแค่เก้าอี้ธรรมดา ๆเท่านั้น แต่ถ้าหากเธอฝึกฝนมาไม่ดี ขาของพี่ใหญ่ฉินก็จะเป็นจิตมารของเธอ”“ที่แท้ก็เป็นแบบนั้น…..”หยวนเมิ่งไม่ติดใจสงสัยอะไร เธอพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นพี่ใหญ่ฉิน มะ ไม่ต้องกลัวว่าหยวนเมิ่งจะหนักนะ…..”เมื่อกล่าวดังนั้น เธอก็กัดริมฝีปาก
