สียงดังลั่นตูม!ฉินเฉายื่นมือข้างขวาออกไปรับค้อนเอาไว้ พลังลมปราณของคนทั้งคู่แพร่กระจายออกไปจนโต๊ะที่อยู่ใกล้ ๆ แตกกระจายเป็นชิ้น ๆโต๊ะไม้ได้กลายเป็นขี้เลื่อยที่ปลิวว่อนไปทั่ว“บัดซบ นายทำลายทรัพย์สินสาธารณะ!”ฉินเฉารู้สึกหงุดหงิด ในห้องนี้ก็ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ใด ๆ อยู่แล้ว ผู้ชายคนนี้ยังทำลายมันไปอีก“อิงเทียน ข้าจะสู้กับเจ้า!”ลิงตัวนี้โกรธมาก แต่ทันใดนั้นทั้งคู่ก็เลิกคิ้วขึ้นพร้อมกัน“เอ่อ มีคนกำลังมา ไปซ่อนเร็วเข้า!”“ห้องเจ้าเดินร้อยเก้าก็ทั่วแล้ว ข้าจะไปซ่อนที่ไหน!”ซานเส้ารู้สึกกังวลเช่นกัน เขาแอบเข้ามาหาประมุขนิกายหลัวซากลางดึก หากบอกว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกันมานานหลายปี คนของคุนหลุนก็คงจะไม่เชื่อ“อ๊ะ ใช่ ข้าคิดออกแล้ว เจ้าไปที่ประตูเถอะ ปล่อยให้ข้าจัดการเอง”ซานเส้ากล่าว ก่อนที่เขาจะถอยหลังกลับไปสองก้าวแล้วคุกเข่าอยู่ที่มุมห้อง“นายทำบ้าอะไรอยู่?”“เจ้าไปเร็ว ๆ เถอะ!”ซานเส้าเอ่ยเร่งฉินเฉาไม่มีทางเลือก ถึงยังไงเขาก็ไม่สนใจเรื่องนี้อยู่แล้ว เขามีคนของศาลาต้นไม้ใหญ่เป็นคู่ขา ยังต้องกลัวอะไรให้มากมายเมื่อเขาเปิดประตูออก และเห็นคนที่เข้ามาก็ต้องประหลาดใจที่แท้คนที่เข้ามาก็คือตงฟางอิ๋ง“มาส่งเตียงหรือไง?”ตงฟางอิ๋งสวมเสื้อคลุมสีขาว เธอมองฉินเฉาและยิ้มออกมาบาง ๆก่อนที่จะกล่าว “ประมุขฉินช่างมีอารมณ์ขันจริง ๆ”“โชคดีจริง ๆ ที่จริงแล้วคำพูดของฉันมักจะเฉียบคมแบบนี้อยู่เสมอ และสิ่งที่ฉันพูดก็มักจะเป็นควา
