จันทร์ แต่พวกเราก็ยังเจอกันทีหลังได้”ซูจีกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เลิกรู้สึกผิดได้แล้ว ผู้หญิงคนนี้รู้สึกรังเกียจเอาล่ะ ฉันจะวางสายแล้วนะ พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปทำความสะอาดบ้านของนายและไปเยี่ยมพ่อแม่นายให้เอง”“เธอช่างดีจริง ๆ …..”ฉินเฉาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกไป หัวใจของเขายุ่งเหยิงไปหมด“เลิกพูดแบบนี้ได้แล้ว! น่ารังเกียจ! กลางดึกแบบนี้ยังจะโทรมารบกวนการนอนของฉันอีก แค่นี้นะ!”ซูจีกล่าวก่อนที่จะวางสายฉินเฉาฟังเสียงสัญญาณโทรศัพท์และรู้สึกบางอย่างอยู่ในใจ“เมล็ดพันธุ์แห่งความรัก ดูเหมือนว่าอิงเทียนจะมีชะตาดอกท้อมากมายในโลกใบนี้”ดูเหมือนว่าซานเส้าที่อยู่อีกด้านจะกำลังมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น “แต่ในชั่วขณะหนึ่งข้าก็เห็นดอกท้อดอกใหญ่สองดอกของเจ้า”“……….”ฉินเฉาถูจมูก ถึงแม้ว่าพฤติกรรมแบบนี้จะดูไม่เป็นผู้ใหญ่ไปบ้างแต่มันก็กลายเป็นนิสัยของเขาไปแล้ว โดยเฉพาะเมื่อต้องเจอกับเรื่องที่น่าอึดอัดใจ เขาก็จะเผลอถูจมูกตัวเองอยู่สองครั้งอย่างไม่รู้ตัว“ช่างพูดเสียจริง เอาล่ะนายจะพาฉันไปที่ไหน?”“คุนหลุน”ชายคนนี้ตอบกลับมา“เทือกเขาคุนหลุนในตำนานเหรอ?”ฉินเฉารู้สึกประหลาดใจมาก “นายหามันเจอแล้วหรือไง?”“ฮ่า ๆ ๆ ข้าลืมบอกเจ้าไปเลย”ซานเส้ายิ้มออกมา “ตามปกติแล้วศิษย์ในคุนหลุนจะปฏิบัติต่อสัตว์อสูรเป็นอย่างดี”เขากล่าวก่อนที่จะวาดมือออกไปทั้งรูปลักษณ์และเสื้อผ้าของเขาก็เปลี่ยนแปลงไปทั้งหมดลิงตัวนี้กลายเป็นชายวัยกลางคนที่ดู
