เธออดไม่ได้ที่จะร้องครวญครางออกมา“อ๊า…..”เธอรู้สึกดีมาก…..เมื่อส่งเสียงที่น่าอายออกไป ซูเสี่ยวม่านก็รู้สึกเขินอายขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ และไม่กล้ามองหน้าฉินเฉาแต่ฉินเฉาไม่ได้ใส่ใจว่าซูเสี่ยวม่านจะมองมาหรือไม่ ท้ายที่สุดแล้วเขาได้มีความสัมพันธ์กับสาวสวยมากมายเกินไป ความสวยในระดับปกติอย่างซูเสี่ยวม่านจึงไม่เข้าตาเขาในบรรดาผู้หญิงของฉินเฉานั้น หยางลี่เป็นคนที่มีความสวยอยู่ในอันดับท้ายสุด แต่หยางลี่ก็เป็นสาวน้อยที่งดงามมากกว่าซูเสี่ยวม่านไม่รู้ตั้งกี่เท่าในไม่ช้าฉินเฉาก็รักษาข้อเท้าของซูเสี่ยวม่านจนหายดีในตอนแรกเขาคิดจะลบความทรงจำของซูเสี่ยวม่าน แต่ไม่รู้ทำไมตอนที่เขาคิดจะทำแบบนั้น ในใจกลับรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน“ถ้าหากมีคนมาลบความทรงจำของนายไป นายจะต้องรู้สึกไม่ดี”ผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาลืมว่าเป็นใครได้พูดประโยคนี้ออกมา บางทีมันอาจจะถูกต้องก็ได้“อย่าได้ปริปากพูดเรื่องในวันนี้ออกไป ถ้าหากฉันรู้ว่ามีคนรู้เรื่องนี้ล่ะก็ หึ ๆ ถึงแม้ว่าเธอจะหนีไปไกลถึงสุดขอบโลก ฉันก็จะฆ่าเธอ!”ดวงตาของฉินเฉากลายเป็นสีเขียว เขาเปิดดวงตาปีศาจขึ้นมาซูเสี่ยวม่านสั่นสะท้านไปถึงวิญญาณ เธอรีบพยักหน้าแล้วกล่าวว่า“ฉะ ฉันจะไม่พูดมันเด็ดขาด ฉันสาบานเลย!”“เข้าใจแล้ว เธอกลับไปเถอะ คราวหลังอย่าออกมาเดินกลางดึกอีกล่ะ”ฉินเฉาโบกมือเพื่อวางร่างของซูเสี่ยวม่านที่ตัวอ่อนระทวยลงไปบนพื้นจากนั้นเขาก็หันไปกล่าวกับซาน
