เขาด้วยสายตาเย็นชา“บางทีเจ้าคงจะไม่รู้จักข้า”ชายคนนั้นหันหลังกลับมา ทำให้นกเขาของเขาแกว่งตามแรงเหวี่ยง จากนั้นร่างกายของเขาก็เปลี่ยนไปขาทั้งสองข้างที่เปลือยเปล่าปรากฏขนสีน˺าตาลปกคลุมทันทีหลังจากนั้นไม่นานมันก็กลายเป็นขาที่มีขนยาวคู่หนึ่งแทนหางที่เรียวยาวปรากฏขึ้นที่เอวของเขาแม้แต่ส่วนที่ไม่น่ามองของเขาก็ถูกขนหนาบดบังเอาไว้ฉินเฉามองรูปลักษณ์นี้ก็คิดในใจ เชี่ย หรือว่านี่จะเป็นชาวไซย่าในตำนาน?“เคี๊ยก ๆ ๆ ข้าได้ยินชื่อของเจ้ามานานแล้ว ฉินเฉา อิงเทียน เจ้าซ่อนตัวอยู่สองสามวัน ทำให้ข้าต้องใช้วิธีนี้บีบบังคับให้เจ้าปรากฏตัวออกมา!”เขาหัวเราะแปลก ๆ ก่อนที่จะกล่าวออกมา“แกคืออสูรโบราณ!”เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกเขาว่าอิงเทียน ฉินเฉาก็รู้ได้ทันที“มารดามันเถอะ ไม่ได้ตกลงกันแล้วหรือไงว่าจะไม่มารบกวนบิดาแล้วมันมาได้ยังไง?”บนหน้าผากของฉินเฉามีเส้นเลือดสีน˺าเงินปรากฏขึ้นมา “อสูรโบราณถึงวัยทองแล้วหรือไง?”“เคี๊ยก ๆ ๆ ข้าไม่ได้มาเพื่อฆ่าเจ้า แต่มีภารกิจอื่นต่างหาก”อสูรโบราณยิ้มออกมา “แต่อย่าชักช้าเลย ข้าอยากจะสนุกกับเจ้าสักหน่อย”“น้องสาวแกสิ ก้นแกเปลือยแบบนั้น ใครจะอยากไปสนุกกับแก”หยดเหงื่อเย็น ๆ ไหลลงมาบนใบหน้าของฉินเฉา เขาไม่ใช่เฉินหยิงหยาง เขาไม่มีงานอดิเรกแบบนั้น“เจ้าควบคุมมันไม่ได้หรอก”อสูรโบราณกล่าว จากนั้นหางของเขาก็ตวัดมาพันรอบเอวอย่างกะทันหันขนที่ปลายหางพลันยาวออกไป พร้อมกันกับฝ่ามือที่กระแทกใส่
